Robert Long zong ooit: "Vanmorgen vloog ze nog".
Gisteren vlogen we onbelemmerd en gracieus, zo verheven, sierlijke wezentjes, geschapen om te zweven.
Maar vanochtend was het weer vroeg dag.
Zeker voor Tjasse. Hij was gewend om uit te slapen en na de pauze naar school te gaan. Het gevolg van dit late ontwaken, een jongen die om half elf in de avond nog slapeloos over de overloop zwierf en dat zijn toch de tijden waarop wij zelf ook de lakens trachten op te zoeken. Kortom: dat kon toch zo niet langer doorgaan Tjas wat is er aan de hand?
Energie te over, lijkt me een goed teken, dus spraken we gisteravond af dat we de rollen maar eens moesten omdraaien. Van laat opstaan en laat gaan slapen, naar vroeg opstaan en vroeg slapen gaan. Een goed voornemen vond ook Tjas, tot het moment dat ik vanochtend de gordijnen en het raam opendeed en zodoende een ochtendhumeur tot ontwaken bracht dat in het geheel niet bij hem past. Niets was er goed, en ineens was het hier te kort en daar te lang. "Wisten wij wel wat hij het laatste half jaar had moeten doorstaan?" Tja er staat me vaag iets van bij, opperde ik. Nou niks wisten we ervan, als we dat maar wisten.
Oké, jij je zin. Als discussiëren geen optie is dan is zwijgen een goede tweede.
Uiteindelijk blijkt, zijn ochtendonvermogen van korte duur , en is de dag in betrekkelijke harmonie voortgegleden.
Zo zie je maar weer, wij mensen hebben wel momenten van zweven, maar niet het vermogen om ons langere tijd van onze aardse beslommeringen los te maken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten