Vrijdag 30 september

Het zonnetje schijnt niet alleen buiten, maar ook hier binnen. Alles zit in de lift de bloedwaarden ( voor geinteresseerde onder ons een Hb van 6.2, trombo's 90, leuco's 1.58 is toch een aanzienlijke stijging ten aanzien van gisteren ) , de eetlust en conditie. Voor de pijn gaf Tjasse een score aan van 1 dus ook deze pompen zijn al verdwenen en de kerstboom raakt dus al weer aardig afgetuigd. De temperatuur blijft hier alleen wel onder controle, zo'n 22 graden schat ik in . Ik heb de indruk dat deze buiten alweer aardig aan het oplopen is. Wij genieten ook nog even van deze mooie dagen, want vanaf maandag schijnt er weer ander weer opkomst te zijn. Dat komt goed uit, dan moet Tjasse met zijn nieuwe kuur beginnen. Dus laat maar komen die storm en dat slechte weer, dit keer zal ik me er beter tegen wapenen. 

donderdag 29 september

Hoe is het nu met Tjasse, hoor ik u denken. Al dat geneuzel of konijntjes, feminisering en blunderputten is hooguit aardig om de tijd de verdoen.
Gelijk heeft u, hier volgen dan ook de laatste bloedwaarden van onze patiënt:
Natrium 141 mmol/l,   Kalium 4,5 mmol/l en stijgende,   de CRP waarde (niet onbelangrijk zoals u weet) is de laatste dagen aan een vrije val begonnen van 85 mg/l op 25-9 naar 33 mg/l op 28/9, wij zijn hierover best content.   Hemoglobine een heel aardige 6,0 mmol/l.   Hematocriet 0,27 l/l.  Trombocyten zijn constant op 48 *10E9/l de Leukocyten gaan het oppakken en bewegen zich naar 0,51 *10E9/l.
Ik hoef u daar waarschijnlijk niet zo heel veel over uit te leggen.
Maar voor de enkeling onder u, die net als ik, dit toch niet helemaal begrijpt. Natrium is normaal tussen 135 en 140, dus netjes. Tjasse produceerde zelf te weinig Kalium en dat is aan het terugkomen, hoeft niet meer via infuus te worden aangevuld, 5,0 is normaal.  De CRP, is een waarde die aangeeft in hoeverre mate een patiënt een ontsteking heeft, 10mg/l is gezond, hoe hoger de waarde hoe sterker de ontsteking, trek uw conclusie.  Hemoglobine is de stof in het bloed, die zorgt voor vervoer van zuurstof en kooldioxide. Zegt u maar de luchtin- uitlaat. Voor een kind als Tjasse ligt die normaal tussen 7 en 9. Hematocriet kennen we van het wielrennen en het EPO gebruik. Het drukt de hoeveelheid bloedlichaampjes uit tegen hoeveelheid bloedplasma. Is je bloed dun of dik. Welnu normaal is dat bij een jongen als Tjasse 0,40 er moeten dus nog wat bloedlichaampjes gemaakt worden. Trombooos,  weet u nog   belangrijk voor de stolling, normaal boven de 150, zijn nog met te weinig, maar vooral de Leukoos (de witte bloedlichaampjes, uw persoonlijke bescherming tegen bacteriën, schimmels en virussen) moeten nog aanpoten want normaal liggen die boven de 5.

Best informatief allemaal, maar wel een beetje droog, misschien de volgende keer maar weer iets over ......

woensdag 28 september

Na al de trammelant van het laatste weekend, was het vandaag voor mij gewoon even wennen aan het rustig kabbelende ziekenhuis bestaan van een kikaatje die herstellende is, zonder al te veel complicaties.
Zo'n openingszin brengt me gelijk in grote problemen, want hiermee is bijna alles al gezegd. Laat ik dus maar als volgt verder gaan....
Vanavond heb ik met een buurvrouw even gewandeld in het museumpark, terwijl onze zonen al schietend  een favela zuiverde van vijandige elementen. Wat een fantastisch stukje Rotterdam is hier toch uitgelegd. Ingesloten door musea, oude - Boymans - nieuwe - kunsthal en hypermoderne - Nederlands architectuur instituut, is hier een oase van rust gecreëerd die bovendien nog onderbouwd is door een fameuze parkeergarage die bij de meeste van ons beter bekend is als de blunderput. Lange tijd bestond namelijk de indruk dat hier het eerste indoor duikbassin ter wereld werd gerealiseerd, maar dit was voor het ruimtelijk en architectonisch toch vooruitstrevende Rotterdam zelfs te gek. Nadat de begroting enige keren over de kop was gegaan kon de Rotterdamse bevolking met bewondering en trots stellen dat hier een prachtige, uiterst moderne en bijzonder fraai gesitueerde gelegenheid was verschenen om de voiture te stallen(1150 plaatsen). Dat dit helaas niet gebeurd (er staan gemiddeld niet meer dan enkele tientallen auto's in deze kolos) is slechts een detail. Een detail dat ook nog voor een schamele 110 miljoen plus werd gerealiseerd, ach en de verantwoordelijken .. ... Da's nou het mooie van Nederland zoiets hoeft helemaal niet ten koste te gaan van je reputatie, hé Ivo O.

Dinsdag 27 september

Gelukkig gaat het weer wat beter. De koorts lijkt onder controle, Tjasse slikt nu nog maar 500 mg paracetamol. De oorzaak van de koorts is een streptokok geweest, waar wij normaal gesproken voldoende afweer tegen hebben. Tjasses afweer is door de chemo op dit moment volledig lamgelegd, dus zo'n lichaamseigenbacterie kan dan al een gevaar zijn. Een antibiotica kuur moet de streptokok bestrijden. De volgende chemokuur, die voor vandaag gepland stond, wordt om die reden wel uitgesteld.
De pijnbestrijding doet ook z'n werk, waardoor het leven er nu weer een stuk rooskleuriger uitziet.
Ook de eetlust begint een beetje terug te komen. Vanavond groente cuppesoep geprobeerd, maar dat werd niet lekker bevonden. Een stukje van een broodje gezond viel wat dat betreft meer in de smaak. Ik gaf hem geen ongelijk, dat stukje was namelijk erg lekker.

maandag 26 september

Het is pas 12.30 uur en er valt al veel te vertellen. Gisteren vierden tijdens Riens aanwezigheid de koorts, misselijkheid en pijn hoogtij. Toen hij Sophia verliet bleef ik achter met Tjasse, die helemaal opgekruld in bed lag bijna hyperventilerend van de pijn. Afgesproken was dat de aenesthesist "zo" langs zou komen. Nu U weet waarschijnlijk ook dat "zo" in de medische wereld een lang begrip is. Helaas was dat nu ook het geval,"zo" werd vijf lange uren later. Toen moest Tjasse ook nog eens naar de uitslaapkamer om hem op een gecontroleerde manier de pijnstilling toe te dienen. Gelukkig zagen we toen z'n lijf weer wat ontspannen en werd de ademhaling wat rustiger. Om 23.00 uur terug op zaal met een morfinepomp, esketaminepomp en zuurstof rijker. Was dit alles nu op deze manier nodig geweest ?
Toen naar bed en U zult begrijpen dat het een onrustige nacht werd. De pijn was minder, maar er viel nog heel wat te verwerken.
Gelukkig de PS3 staat weer aan, een middagdutje heeft al plaats gevonden en Tjasse heeft weer zin in bezoek.

zondag 25 september

Soms heb je veel woorden nodig om een dag te beschrijven, maar het kan ook met weinig:

Pijn, misselijkheid en koorts.

p.s. niet noodzakelijkerwijs in die volgorde

zaterdag 24 september

Inmiddels is het alweer zaterdagavond toch nog even een wijntje bij de buren gedronken. Raar maar waar het  leven gaat  gewoon door. Soms op zo'n verjaardag realiseer je je dat weer en het is goed ook, dat het leven verder gaat voor een ieder. In het ziekenhuis gaat het leven ook verder, maar de cadans is anders en de spanning is soms groot. Zoals vandaag toen ik de koorts bijzondere hoogten zag aannemen 40.7 en 41.2 waren de grootste uitschieters en ik werd er niet vrolijk van. Toch draaide alles gewoon door, het personeel ging echt niet harder lopen, maar lieten Tjasse slapen en hij kreeg weer een zakje rode bloedplaatjes en de paracetamol werd op gehoogd. De verpleegkundige verzekerde me dat ze dit wel vaker zien , maar dat we wat geduld moeten hebben. De antibiotica wekt immers pas na 24 uur.
En als we nu iets geleerd hebben van deze periode is het wel om geduldig en flexibel te zijn, en dat wijntje helpt daar soms ook een beetje bij.

vrijdag 23 september

07.50 Tjasse slaapt, Rien staat onder de douche
08.10 De verpleegkundige wenst ons goedemorgen en vraagt of we vanochtend de box zo snel mogelijk willen verlaten. Lijkt ons een goed plan, Elly komt ons na de spits ophalen.
08.30 Tjasse bezoekt de sanitaire aangelegenheden
09.15 Tassen worden gevuld en als laatste wordt de ps3 gedemonteerd
09.45 De verpleegkundige vraagt of er nog bijzonderheden zijn
09.46 Rien vraagt of Tjasse wel of geen griepvaccinatie moet krijgen
09.47 Tjasse merkt terloops op dat hij vannacht wat bloedneuzen heeft ziet langskomen
09.48 Verpleegkundige knippert even met ogen en neemt vervolgens bloedtestje af
09.49 Verpleegkundige suggereert dat er wellicht nog trombos/bloedplaatjes naar binnen moeten
09.50 Rien belt Elly kom maar iets later want ... er zijn trombos onderweg
10.02 Tjasse en Rien zijn volledig vervoersklaar en wachten
10.16 Tjasse en Rien zijn volledig vervoersklaar en wachten
10.27 Tjasse en Rien zijn vol .. Elly arriveert want, was toch al onderweg
10.48 We moeten er nu echt uit, de trombos komen pas na de middag
10.54 In de gang wachten is geen optie dus verhuizen we naar zaal
11.04 Gearriveerd op zaal
11.31 Tjasse en Rien en Elly wachten op trombos
11.42 Tjasse en Rien en Elly wachten op trombos
12.07 Tromboooos!!!
12.29 Nog meer tromboos.
13.01 Een rode Toyota verlaat de parkeergarage Erasmus MC richting Lekkerkerk
13.21 De rituele MacDonaldsstop voor de euroknaller
13.39 Home sweet home
13.59 Ps3 is geïnstalleerd
14.54 Alles rustig. Elly draait wassen, Rien doet boodschap, Nienke is bij vriendin, Tjasse doodt mensen.
16.23 Tjasse doet mini-tukkie, Rien en Nienke zijn thuis aangeland
17.45 We eten patat met iets dierlijks in krokante korst
17.46 Tjasse voelt zich niet lekker gaat op ouderlijk bed uitrusten
17.47 Tjasse heeft het koud, en toch ook warm en vooral koud (oh yeh!!)
17.48 Tjasse heeft 38,7 koorts (afspraak bij 38,5 bellen)
17.49 De maaltijd wordt vlotjes afgewerkt
17.56 Tjasse heeft 39,1 - Sophia aan de lijn -  u bent van harte welkom
18.37 Een rode Toyota verlaat de Opperduit richting parkeergarage Erasmus MC
19.24 Be back on the base
19.35 We zitten op een box, een bed wordt nog gezocht
19.36 De "omgeleide" tante Aline arriveert vanuit Amersfoort
19.41 Ps3 is geïnstalleerd
19.42 Bed en dokter arriveren
19.45 Onderzoek wijst uit Tjasse heeft koorts en pijn in de buik beider oorzaak onbekend
19.46 Nader onderzoek wordt gestart, verdenking bestaat dat één en ander met elkaar te maken heeft
20.01 Cappuccino smaakt weer bijzonder goed
20.16 Bij bosjes vallen er slachtoffers op de ps3
20.21 Rien vertrekt richting L'kerk
21.23 Tante Aline vertrekt richting Amersfoort
21.41 Licht uit in box
23.00 Licht aan in box
23.01 Tjasse spuugt sonde uit
24.00 Einde vrijdag 23 september

donderdag 22 september

Vandaag is er veel geslapen op de box. Lijkt me een goede zaak. De bloedwaarden maken het mogelijk dat Tjasse dit weekend weer thuis gaat bivakkeren. Morgen gaan we maar weer eens verhuizen.
Flexibilisering, het begrip krijgt voor ons een heel indringende betekenis.

Terugkomend op het verhaaltje van gisteren, volgt u mij in het volgende bruggetje: konijnen - bunny's - bunny's - vrouwen - vrouwen - feminisering.

Zo dat is even doorschakelen naar iets dat mij al een tijdje intrigeert. Waarom zitten in al die witte jassen vrouwen. Op de oncologie afdeling zijn er veel, heel veel vrouwen werkzaam. Uiterst capabele dames laat daar geen misverstand over bestaan,  maar, daar waar veel wordt gesproken over het invoeren van quota voor vrouwen in de leiding van bedrijven om zodoende een evenwichtige bedrijfscultuur te verkrijgen, is de gezondheidszorg heel erg feminiene.
Naast de gezondheidszorg is ook het onderwijs aan het feminiseren. Zijn er op de basisschool nog meesters? Daar is het besef doorgedrongen dat alleen vrouwen voor de klas niet garant staat voor een evenwichtig, pedagogisch klimaat.
...en de medische sector,  is het van belang voor de patiënt dat hij niet alleen door vrouwen wordt behandeld en verzorgd. Ik heb daarop geen antwoord, maar voor de organisatie zelf lijkt een evenwichte input van beide seksen een pré.
Tot zover uw nieuwe columnist.

woensdag 21 september

Ga nou achter je moeder aan.
Schiet op!
Als je niet opschiet krijg je problemen.
Maar het jong raakt het overzicht en zijn moeder kwijt. Ja, en dan komen de problemen.
Op het gras in het park achter het Sophia lopen konijnen. Hartje Rotterdam. Dat vind ik nou gaaf. Kan geen ps3 tegenop. Voor je ogen zie je dan grappige dingen.
Eerst komt moederkonijn het speeltuintje van Sophia op gehuppeld en niet veel later volgt haar jong. Die is nieuwsgierig en onvoorzichtig. Als een kraai komt kijken of er voor hem iets te halen is, kiest het moederkonijn al gauw het pad van een aanverwante familie. Het jong ziet het niet en raakt zo gescheiden van zijn moeder, daar weet de kraai wel raad mee en begint wat in het jong te pikken met zijn snavel. Best mals zo'n jong konijntje. Net op het moment dat redding of ondergang zich voor mijn ogen gaat ontrafelen, ....moet Tjasse plassen..... zal je altijd zien.
Enkele minuten later zie ik konijn noch kraai,  zal wel goed afgelopen zijn denk ik.
Oh ja de patiënt, die gaat wel lekker hoor, de ps3 krijgt weer evenveel speeltijd als Wesley S. in oranje.........heel voorzichtig gaan we weer aan thuis denken, maar eerst nog maar eens een nachtje hier slapen en een dagje wat meer eten en fietsen.

dinsdag 20 september

Vannacht om 3.00 uur ging Tjasse een heel gesprek aan met de nachtzuster. Hij was klaar wakker en praatte er luchtig oplos. De pijn in de buik bleek weer beheersbaar met de nodige medicatie en het feit dat we weer in goede handen verkeren geeft  kennelijk de nodige ontspanning. Aan mij vertelde hij ook nog even tussen neus en lippen door, dat ik hem s'middags tijdens de echo ook wel even geknepen had, maar dat er gelukkig geen tumoren zichtbaar waren geworden, maar alleen maar lucht en diarree. Dat was ook de boosdoener van de buikpijn, en het feit dat hij zo futloos was kwam voort uit de lage bloedwaarden. De echo had inderdaad allerlei flashbacks opgeleverd van onze periode in het ziekenhuis in Zweden. Dit hadden we waarschijnlijk veilig geparkeerd, maar nu kwam de spanning van toen weer boven drijven.                           
Tjasse moest vanochtend  zelfs om 10.30 uur gewekt worden voor de controles, zo lekker sliep het ziekenhuis bed weer. Behalve gedouched geen enkele inspanning geleverd, of je moet het spelen achter de PS3 als inspanning zien. Morgen gaf hij aan gaat hij echt weer op de hometrainer zitten, die nu nog veilig op de gang staat. Ook de eelust is nog steeds beroerd, alleen wat nacho chips konden hem vandaag verleiden.
Ben benieuwd wat de dag van morgen ons op gaat leveren.

maandag 19 september

Mayday, mayday, going down, going down.
Als je dat als verkeersleider hoort dan rijzen je haren ten bergen. Vandaag crashte Tjasse en belande van de Opperduit zo hupsakee in het Sophia. Na twee moeilijke dagen zag het er heel aardig uit vanochtend. De sonde zat prima, Tjasse lag om 10.00 uur op het ouderlijk bed, dat hem betere ruggensteun geeft en uitzicht biedt op een tv-scherm. Hij wilde zelfs iets eten en drinken, maar om 13.00 uur kreeg hij geweldig veel buikpijn. Hij zat er even helemaal doorheen en wilde alleen maar naar het ziekenhuis. Zijn pijninschatting van 9 - 10, loog er ook niet om, en toen de enige pijnstilling die we hem konden bieden (paracetamolletje) met maaginhoud op het beddengoed terecht kwam, was de maat wat ons betreft ook vol.
Inpakken en wegwezen.
Toen ze met z'n drieën in het ziekenhuis aangekomen waren (nicht Laurenza was zo aardig om mee te gaan), bleek zijn Hb laag en ging men eerst een buikecho maken om zicht te krijgen op de plaats van de pijn.
Dat zijn dan toch even spannende momentjes. Gelukkig was er niets te zien wat ons deed denken aan Zweedse tijden.
Wat er precies loos is wordt onderzocht, wellicht is het toch een ontsteking of zijn de darmen wat gestrest, maar vooralsnog ligt Tjasse weer op de box.
Wat heet, terug op box 2166, zijn oude box waar de relatie met Sophia is begonnen.

zondag 18 september

Eind goed .. begin slecht hoor je eigenlijk nooit, maar kan ook heel toepasselijk zijn. Zaterdagavond na het schrijven van de blog, spuugt Tjasse weer zijn sonde uit. Dat hadden we gisteren toch al meegemaakt, denk je dan. En ook hiervoor geldt: het gaat wennen. Nienke's telefoon maakt geen luchtreis, en Tjasse baalt wel maar is minder in paniek. We besluiten maar allemaal te gaan slapen, ..en vanochtend zagen we inderdaad verder. Dat heb je trouwens vaker als het morgenlicht je tegemoet straalt. Deze keer toch weer ons heil gezocht bij het techno-team van wijkverpleging Midden-Holland. Een vrouw en man melden zich om 10.00 uur en na een mislukte poging op zijn slaapkamer lukt het na een uur om in de woonkamer de sonde te plaatsen. Iedereen blij en een prettige ervaring rijker, kan de dag beginnen.
De dag verloopt eigenlijk heel prettig, met bezoek van familie uit Amersfoort en vriend Marijn voor het elektronische vermaak. We passen zijn schema maar weer eens aan, in de hoop dat zijn lichaam het dan makkelijker aan kan. Vooral meer rust in bouwen en medicijnen pas geven als hij minimaal half uur op dezelfde plaats is gebleven. Tot nu toe lijkt het goed te gaan, maar nu ik aan het eind van dit verhaal kom, begin ik hem toch te knijpen wat ons in het volgende half uur boven het hoofd hangt.

zaterdag 17 september

Het venijn zit hem in de staart. In dit geval het laatste half uurtje van de vrijdag. Tjasse ligt op bed wordt misselijk, geeft over en, ja hoor, kotst zijn sonde uit. Dat is dus voor de achtste keer. Hij trekt hem zelf via zijn neus naar buiten, maar raakt wel in paniek bij de gedachte dat hij weer moet worden in gebracht. Tjasse begint te schreeuwen en Nienke die dit nog niet eerder heeft meegemaakt panikeert en blokkeert ook prompt. Minderrr.. Nadat ze alle twee weer bij hun positieven zijn gekomen blijkt Nienke haar telefoon kapot op de grond te liggen, blijkbaar heeft ze die, toen Tjasse ging schreeuwen, van zich af gegooid.
We bellen het nachtnummer van het Sophia die ons aanraden de volgende ochtend de wijkverpleging in te schakelen. Nadat Rien naar zijn werk is vertrokken wordt contact opgenomen met de wijkverpleging die, nadat ze horen dat Tjasse enige traumatische ervaringen met het sondespugen niet kan worden ontzegt, ons adviseren toch maar naar Erasmus MC te gaan om hem daar te laten inbrengen.
Verstandig gehandeld of goed afgeschoven, wie zal het zeggen.
Tjasse heeft de vaste overtuiging dat hij in het ziekenhuis onder een roes van dormicum een nieuwe sonde krijgt ingebracht. Maar dat valt tegen..
De dienstdoende verpleegkundigen hebben het idee om deze ketting van traumatische ervaringen te doorbreken. Als we aankomen worden we direct geholpen. Eén verpleegkundige praat in op Tjasse en de andere knalt de sonde via de neus naar binnen. Knalt in de zin van medisch verantwoord snel. Tjasse is overdonderd en moet wel drinken en slikken en binnen 2 minuten is de sonde geplaatst. Tjasse voelt zich zonder meer belazert maar deze keer is de sonde geplaatst zonder enige verdoving en razendsnel. Drie kwartier later is iedereen weer thuis. De patiënt gaat even plat voor een tukkie en na de middag komt vriend Marijn langs zodat de sonde-overval al weer snel vergeten is. Ach het is zoals de Engelsen zeggen: never a boaring moment.
En oh ja Nienkes telefoon die doet het na een bezoek aan de belcompany ook weer.... eind goed al ..

vrijdag 16 september

Vandaag is het "even checken" in het Sophia. Dan weet je weer waar je staat, beter gezegd hoe je er voor staat. Maar dat is vanmiddag pas. Vanochtend was Tjasse niet betert. Dat is straattaal voor: hij is minder als gisteren. Hij loopt minder is na het opstaan al snel weer moe en heeft geen eetlust. Oké dat stemt tot nadenken. Ondertussen weten we natuurlijk wel dat goede en slechte dagen, zonder een schijnbare aanleiding, elkaar kunnen afwisselen. En echt slecht is hij natuurlijk niet want dan hadden we de Maasboulevard al weer onder de wielen gehad. Tjasse ging na 12 uur even tukkie doen, en om half twee waren we onderweg, met voor alle zekerheid toch maar een tas mee met kleding en toiletgerei voor Elly en zoonlief.
Welk een aangenaam verpozen is het, in een ziekenhuis waar je niet hoeft te wachten, waar je direct wordt geholpen en wordt bijgepraat. Een verademing. Dat is geen kritiek hoor! Absoluut niet, want tot nu toe niets dan lof voor alle witte jassen in het Sophia. Maar helaas zijn er vaak veel gezondheidszoekers en moet je dus lang en veel wachten. Maar goed nu dus niet. Zou het misschien met vrijdagmiddag te maken hebben of ....maak niet uit.
Hoe was de uitkomst..
Welnu de dokter is tevreden, de meeste bloedwaarden waren goed, en een enkele ruim voldoende. Ze vertelde ons voorts dat Tjasse de eerste dagen nog wel wat zwakker zal worden voordat hij weer gaat aansterken. Eigenlijk is zo'n kuur in drie fasen te verdelen. 1. vier tot vijf dagen krijgt hij chemomiddelen met infuus ingebracht, de patiënt voelt zich zwakker worden 2. de chemo wordt nadat het zijn werk heeft gedaan met allerlei bijwerkingen weer het lichaam uitgeschopt, de patiënt is beroerd. 3. de chemo is eruit, het lichaam sterkt weer aan, de patiënt voelt zich steeds beter.
De eerste kuren waren zwaar en daarom kon Tjasse pas in het laatste gedeelte van fase 3 naar huis. Nu gaan we naar kuren die minder zwaar kunnen zijn, en kan de patiënt al in het begin van fase 2 naar huis. Mits hij om de paar dagen terugkomt om zijn bloedwaarden te laten testen. Het gevaar voor bijkomende infecties blijft aanwezig door zijn lage weerstand. Dus ons idee van, hij is nog wel erg brak, klopt, maar is niet verontrustend zelfs te verwachten. Tjasse blijft thuis zolang hij niet te ziek wordt, daarvoor zijn ons duidelijke indicaties/parameters meegegeven.
Zo heerlijk zo'n gesprek, dat geeft duidelijkheid en de burger weer moed.
Mag ik zeggen dat we veel - sommige zeggen heel veel - betalen voor ons gezondheidsstelstel,
....... maar dan heb je ook wat.

donderdag 15 september

Na een enigszins turbulente nacht voor moeders, sonde-apparatuur die zonder opgaaf van reden s 'nachts gaat  piepen, een zoon die naar de wc moet maar dit in het holst van de nacht nog niet alleen aandurft, breekt er een alleraardigste dag aan. Tjasse geeft te kennen een prima nachtrust te hebben gehad. Vervolgens heerlijk onder je eigen douche, moeder bakt een lekker gebakken eitje met kaas en daarna even gewoon aan je huiswerk. Vrijdag neemt hij wel vrij af, gaf de patiënt te kennen, want in het ziekenhuis komt meester A3 dan ook niet.
"s-middags toch nog wel een tukkie gedaan, en toen kwam vriend Alec en konden ze zich even heerlijk uitleven op, jawel de playstation. En of het nu de tijd was, die verstreken was na de laatste chemokuur, of gewoon het thuis zijn, we zagen Tjasse per uur opknappen. Aldus gaan we morgen vol vertrouwen naar het ziekenhuis om de bloedwaarden te laten controleren, want gelukkig houden ze bij het Sophia wel de vinger aan de pols.

woensdag 14 september

De gezondheidsfabriek, ook wel het ziekenhuis genoemd, heeft een ritme dat voor de niet in het wit geklede medemens maar moeilijk te volgen is. Maandagavond is Tjasse nog zo beroerd als een peer, woensdagavond slaapt hij gewoon weer in zijn eigen bedje. Pardon ? Ja zeker, vanochtend kregen wij te horen dat de patiënt zover is opgeknapt dat hij per direct naar huis kan. De twijfel in mijn ogen lezend, voegde de dienstdoende verpleegkundige daar nog aan toe, dat permissie tot verlof wel gelijk staat aan een directe order tot vertrekken. Vroeger zeiden ze het al, ziekenhuizen houden geen kostgangers. Lijkt me in deze financieel moeilijke tijden een loffelijk streven, maar wij gewone stervelingen hebben soms moeite om deze snelle medische veranderingen te kunnen volgen. Naar onze bescheiden mening is hij nu echt nog niet zo aangesterkt als na de laatste kuur. Tjasse heeft hierover een ietwat andere mening, dat begrijpt u. Zijn motto luidt: als ze je in het ziekenhuis niet nog beter kunnen maken moet je naar huis om verder beter te worden. Ach op die manier uitgelegd is het toch logisch en slapen we voor de verandering maar weer eens allemaal in ons eigen bedje en waarschijnlijk nog goed ook.
Morgen leest u meer over hoe nu verder. Tot op het log.

dinsdag 13 september

Jammer genoeg ging het gisteravond, nadat Tjasse's bed net was verschoond, toch weer mis. Het zitten op de stoel, een kleine fysieke inspanning zou je zeggen, was waarschijnlijk de druppel. Hij lag nog maar net tussen de frisse, witte lakens of hij werd overspoeld door misselijkheid, het kwam er in een golf uit te samen met z'n sonde. Deze moet vandaag weer terug geplaatst worden. Gelukkig mag het onder dormicum en daar wordt Tjasse hongerig en gezellig van. Dus we hebben groentesoep met ballen besteld bij de keuken.
Nog een bof meester A3 is op cursus, dus Tjasse hoeft zich niet schuldig te voelen, nu hij zich als een molletje onder de dekens heeft verstopt. Vandaag werd er bij de post een heuse witte Derbybal afgeleverd van iemand , die het jeugdjournaal had gezien en Tjasse op deze manier een hart onder de riem wilde steken.
Gulle geefster Berthil we kennen je niet, maar willen je op deze manier hartelijk bedanken voor dit zonnestraaltje op deze sombere dag.

maandag 12 september

Zowaar met zes mensen in een zaal slapen, waarvan de helft patient is, is toch mogelijk. Zonder dat de een last heeft van de ander. De jongste van de drie is uiteindelijk, zonder moeder maar met z'n vader, toch rustig in slaap gevallen. De andere twee hebben  in stereo voetbal gekeken en daarna is de aandacht verdeeld geraakt. Maarten keek een natuurfilm en Tjasse schoot mensen dood, op z'n PS3 natuurlijk. Wat in het begin, toen het geluid te hard stond een comisch effect gaf. Vanochtend hebben beide jongens tegelijkertijd les gehad van meester A3, twee vliegen in een klap zogezegd. Inmiddels krijgt Tjasse wel weer wat meer last van de bijwerkingen, wat te voor zien was natuurlijk. De spuugbak staat klaar op het nachtkastje dus we staan gesteld en het heeft al twee keer z'n dienst bewezen vanochtend. Voorlopig ligt hij op een oor en misschien is dat wel beter ook om het een en ander voor te zijn. Morgen is alweer de laatste kuurdag van deze ronde, dus het aftellen is begonnen.

zondag 11 september

De derde kuurdag begint rustig, zoals een zondagochtend hoort te beginnen. Tjasse heeft niet veel zin om te lopen vandaag, dus het blijft beperkt tot een vice versa naar het koffiezetapparaat. In de middag blijkt het infuus met de chemo niet meer te lopen. Pas na een uur is het probleem opgelost en komt de chemo weer binnen. Aan het eind van het middagbezoek blijkt dat Tjasse al wat bijwerkingen gaat bemerken, de eerste keer overgeven en hup terug het bed in. We krijgen er nog een kamergenoot bij, een jongen van een jaar of vier die het eerste uur helemaal van streek is. Oeps denk je dan, het kan nog wat worden vanavond, vannacht. Maar op het moment dat ik dit typ is de rust weergekeerd. Komt mede denk ik omdat de vader van het ventje is afgelost door zijn moeder. Blijft toch redelijk druk op zaal  met zijn drieën. Alle drie zijn ze niet in orde dus gevreesd moet worden voor een ietwat gemankeerde nachtrust.

zaterdag 10 september

De tweede kuurdag. Misschien dat Tjasse wat tammer is, maar de eetlust is nog steeds aanwezig en het plezier in het spelen met de PS3 is er ook nog gewoon, dus de conclusie mag zijn dat het op dit moment nog wel goed gaat met hem.
Vandaag geen meester A3, dus vanochtend wat uitgeslapen en langzaam opgang getrokken.
We zijn zowaar met infuuspaal en al een stukje wezen lopen over de gangen van de tweede afdeling om nog een klein beetje in conditie te blijven. Daarna heeft Tjasse met zaalgenoot Maarten ook z'n geestelijke conditie getest door het doen van een spelletje Stratego. Helaas voor hem verloor hij, maar misschien is er morgen nog een mogelijkheid om het duel opnieuw aan te gaan.

vrijdag 9 september

Het voelt bijna als thuiskomen, rare manier van gewennen krijg je na 7 weken ziekenhuis opname. Daar staat tegenover dat het ook voelde alsof we vakantie vierden in onze eigen woning. Ja,dat zijn dan weer zo de voordelen, kost niks extra's en we hebben toch geweldig genoten.
Maar enfin dan nu toch weer terug van weg geweest. bloed geprikt, gewogen en gemeten , gelukkig weer goed door de keuring gekomen. Dat betekende dat de kerstboom met infusen weer geïnstalleerd kon worden, vooraf gegaan door de lumbaalpunctie. En die vind Tjasse balen, want dan moet je zes uur plat blijven liggen op bed.. Eerst drie uur uit de horizontaal en daarna nog drie uur horizontaal, En spelen op de PS3 valt op deze manier niet mee. Dus dat zijn lange uren. Het enige vermaak is lekkere dingen verorberen, dus ik heb al van alles voorbij zien komen ; kaassoufflé, patat, chips, brosse stroopkoek, nu hij kan het zich permitteren zullen we maar denken. Vanavond nog visite en dan zit de eerste kuur dag er al weer op.

donderdag 8 september

Dit werd een vrij rustige dag thuis. Dat krijg je dus, als je iedereen duidelijk maakt dat het geen inloopdag moet worden, ha, ha.  Wij konden tussen het bezoek in, de broodnodige huishoudelijke activiteiten in en rondom het huis verrichten, zodat we weer gesteld staan voor een volgende periode in het ziekenhuis. Tjasse heeft zitten genieten op onze eigen sofa met natuurlijk de playstation binnen handbereik. Het weer liet enigszins te wensen over, maar dit kon ons niet deren, het biedt ook een bepaalde continuïteit, ook al is dit wel het enige positieve wat erover te melden is.
De zuurkool van Oma Annie liet hij zich s'avonds prima smaken. We zaten weer met zijn vieren aan tafel en dat is op zich al een aangenaam verpozen. Na het avondbezoek van vriend Marijn, was het afnokken geblazen want morgenochtend weer melden in het Sophia.

woensdag 7 september

Vandaag is het een lustrum, 7 september is de 250ste dag van 2011. Een gedenkwaardig jaartje is het aan het worden, tenminste voor ons wel. Nu we het toch over waarden en cijfers hebben: de bloedwaarden zijn vandaag prima, alle cijfers zitten op 446 en dat in klasse A.
Kortom Tjasse is weer gewoon thuis, there is no place like home, zoals het klokje thuis tikt.., oost-west thuis best, heerlijk hoor, een dag of twee thuis voordat hij aan de nieuwe kuur gaat beginnen. Zijn we weer met zijn viertjes op de Opperduit, is het net vakantie, maar dan anders..
Krijgt u nu ineens het idee om langs te komen, dan is dat geen slecht idee, maar eigenlijk zit het schema al vol, want wie op de rol stond om in het ziekenhuis op bezoek te komen komt nu bij ons thuis langs, dus bel ons eerst even want het moet geen instuif worden. Tjasse is nog steeds patiënt.

dinsdag 8 september

Behalve dat het buiten giet van de regen, hebben wij niets te klagen. Tjasse woog vanmorgen zelfs al weer iets boven de veertig kilo en z'n eetlust is weer volledig terug. Dus vanmiddag lekker gesnackt een broodje fricandel en een kaassouffle en voor vanavond een pannekoek met spek besteld. Meester A3 ook tevreden behalve dat Tjasse iets meer in z'n oude slordige gewoonte vervalt,  het zou leuk zijn als hij dat afleerde , maar gelukkig zien we de aard van het beestje weer terug komen. Hij ligt nu toch even op een oor om daarna vast en zeker met het thuisfront weer in contact te treden via de PS3, en spelletjes spelen blijkt toch ook een hoop energie te kosten.

maandag 5 september

Ze giebelen, ja ...zelfs de jongens. Ze lopen in groepjes, dichtbij elkaar, onwennig, onwetend en zeer onbekend. Het is de eerste week van september. En dan krijg je dat. Het is de week van de introductie. Groepjes eerstejaars studenten medicijnen lopen als bange schapen over het ziekenhuiscomplex. Ze hebben een geschreven rondleiding in de hand, het zijn nog tieners, tenminste zo te zien. Het valt ook niet mee, weg bij moederspappot, gedumpt in de grote stad gevangen in de krijtrotsen van het medisch centrum Erasmus Rotterdam. Ik heb met ze te doen....
U begrijpt al dat er niet heel veel nieuws is uit het Sophia, kamer 2353. En geen nieuws is goed nieuws, dat wil zeggen steeds betere bloedwaarden, geen pijnstilling meer en morgen mag ook de antibiotica er af. De nadruk ligt nu dus op conditieopbouw. En het statische rijwiel doet vandaag goede diensten. Zelfs vader moest eraan geloven, want: "doe het dan zelf maar eens". laat je niet over je kant gaan, niet waar!
Dat is wel minder, als hij zich weer beter gaat voelen, praatjes, attitude, branie, eigengereidheid; geeft het maar een naam, het is terug van weggeweest. Meester A3 zei het vanochtend ook al, hij wil weer alles snel doen en weet alles beter. Ja, als het zover is dan is Tjasse weer het ventje.

zondag 4 september.

Zo het zonnetje is terecht weer gaan schijnen. De gordijnen zijn open, laat die zonnestralen maar binnen komen. Bloedwaarden weer in de lift, antibiotica wordt afgebouwd, pijnstilling gaat er morgen waarschijnlijk helemaal af en staat nu heel laag, geen koorts meer gemeten en de eetlust is weer terug.
Vanochtend ontbeten met een halve boterham met hagelslag XL, als tussendoortje plakje kruidcake, als middag eten een boterham met piep-piep kaas ( de insiders weten dat het hier om een boterham gaat met kaas uit de magnetron, het proberen waard )  en een pannenkoek met spek. Voor het avondeten staat er een broodje hamburger op het menu, volgens mij gaat het met het gewicht ook wel goed komen morgen. Alleen de hometrainer staat nog waar die is neer gezet en geeft weinig uitdaging. Tjasses commentaar was dat het erg saai was, hij heeft er twee tellen op gezeten met de controller van de PS3 nog in z'n hand. Ik vrees dat de verslaving reeds is toegeslagen en dat ik een andere tacktiek moet toepassen om hem op de fiets te krijgen.

zarerdag 3 september

Waar zouden we zijn zonder de digitale techniek van heden ten dagen.
Tjasse op de blauwe sofa gezeten, speelt op de PS3 een online spel met het thuisfront, headset op zodat er ook nog wat communicatie mogelijk is met z'n vriendje.
Ik heb wat berichtjes op de Samsung Galaxy beantwoord en zit nu achter de laptop.
Vandaag wordt een leuke dag zegt Tjasse allereerst door het bezoek wat gepland staat, maar ook vanwege het zonnetje dat schijnt, zelfs de gordijnen mogen weer een stukje open, zodat er wat zonnestralen naar binnen dringen. De pijn in de buik is aan het minderen, de morfinepomp is gehalveerd, wel mag Tjasse wat bijklikken als dat nodig is. Voorals nog ligt het drukknopje al zeker ander half uur op een plekje waar hij niet bij kan. Goed teken lijkt me, want dat was van de week wel anders.
De eetlust is ook weer een beetje terug aan het komen. Tjasse is z'n dag begonnen met een kopje Toscaanse Tomatensoep, die Tante Aline, die vannacht hier heeft geslapen, had meegenomen.
Je kan er maar trek in hebben, maar ook een broodje kroket heb ik inmiddels voorbij zien komen.
Kortom een positief begin van de dag, de weersvoorspellingen berichten dat er aan het einde van de dag nog kans zou zijn op regen en onweer, ik hoop maar dat die ons dit keer passeren zonder dat we er bij hoeven stil te staan.

vrijdag 2 september

Na de rustig voortkabbelende dag van gisteren volgde er gelukkig weer zo'n dag. De pijn blijkt gestild, en er komt weer wat meer eetlust terug, de fysieke actie blijft nog wat achter, maar de interesse in de omgeving is weer gewekt. Meester A3 heeft al weekend en de boeken bleven dus dicht, de hometrainer stond vandaag nog rustig in de hoek, misschien morgen maar eens proberen.  Vandaag alweer wat langer op de blauwe sofa z'n tijd doorgebracht met de playstation en het kijken naar planet of the apes.

donderdag 1 september

Vandaag is het begin van de herfst, en wat een prachtige dag weer hebben we achter de rug, Bij ons is het zonnetje ook weer gaan schijnen. Tjasse heeft veel minder last van de pijn, de laatste aanpassing van de pijnbestrijding blijkt uiterst effectief, de koorts is ingeruild voor een milde verhoging. De antibiotica bevechten de ontsteking in zijn buik blijkbaar ook met succes. En dus werd het een heerlijk, rustige kabbeldag, beetje film kijken, zelfs even gamen, en dat is dan best lekker na gisteren.
Meester A3 heeft Tjasse vandaag wel 40 minuten voorgelezen uit een historisch jeugdboek. Vanochtend was Tjasse namelijk nog te moe om een echte les te volgen. Helaas begint het weekend op de school in het Sophia al op vrijdag, dus dat wordt maandag pas weer taal en rekenen in de box. De fysiotherapeute heeft de hometrainer op de kamer gezet, misschien morgen een beetje spinnen.
Zouden we dan nu definitief het herstelpad zijn ingeslagen in kuur 3, met een slag om de arm, gaan we daar maar een beetje van uit.