Hij zwemt naar haar, en zij naar hem. Ze botsen met de borsten tegen elkaar aan en komen schuddend met nek en kop omhoog uit het water. Daarna volgen synchroon de meest merkwaardige bewegingen met de kop, ik geloof dat ze elkaar wel zien zitten.,,,,
Ja,ja het baltsgedrag van de fuut is een kijk waard.
Vandaag zag ik het voorspel van deze watervogels met verbazing en bewondering voor mijn ogen ontvouwen. Fuuten zijn merkwaardige beauties, ook zo leuk dat de kleintjes bij moeders/vaders meeliften op de rug en daar zelfs blijven zitten als ze naar vis duiken. Goed de fuut, hou ze eens in de gaten, zeker de moeite waard.
Wat is er nog meer gebeurd vandaag, ik vroeg het net even aan Tjas en die zei, "niet zoveel hoor, maar het is wel erg leuk om naar school te gaan". Nou dat lijkt me niet veel maar toch zeker de moeite waard.
Zijn haar begint nu echt iets langer te worden, niet dat we nu gelijk staartjes kunnen breien dat niet, maar nog even en we zien minder schedel dan haar. En er zweemt iets van kleur op zijn wangen, ik kan me vergissen maar het heeft er iets van weg..
woensdag 29 februari 2012
dinsdag 28 februari 2012
dinsdag 28 februari
"Het is al tien uur, Tjas" "Oh dan kan ik nog na de ochtendpauze naar school" en vliegensvlug is hij zijn bed uit, en heeft zijn kleren al aan. Snel werkt hij zijn ontbijt naar binnen, voor het eerst in maanden geen antibioticum pillen, en hij zou al bijna wegfietsen. "Het is beter als ik je even breng Tjas, spaar je krachten".
Op school komt hij precies in het speelkwartiertje het schoolplein oplopen, even lijkt het erop dat niemand in de gaten heeft dat hij er weer is, even maar...
Voor kinderen is het meer van: "" Hé ben je er weer, gaat het goed, oh mooi. Doe je mee met tikkertje...
Zo houterig als hij nog loopt, doet hij natuurlijk volop mee. Hij valt, struikelt (en oh ja die lijn zit nog in een ader, en bungelt 20 centimeter vanuit zijn borst) en lacht. Voorzichtig doen is voor watjes!
Vanmiddag is hij toch maar thuis gebleven. Best vermoeiend allemaal.
Tjasse krijgt een aangepast rooster op school zodat hij zoveel mogelijk wordt bijgespijkerd in zaken die aan hem voorbij zijn gegaan. De cito-toets moet hij ook nog inhalen en tot die tijd is het oefenen in de tijd die hij op school en thuis heeft.
Volgende week maandag (5 maart) krijgen we de uitslagen van de eindcontrole van gisteren, tot die tijd, en misschien nog wel iets langer (we vinden het zelf ook best een beetje/heel leuk hoor!) blijven de blogs in de lucht.
Zijn bloedwaarden zijn nu zo goed dat hij geen risico meer loopt als hij zich mengt onder het volk. Dat betekent dus weer een sociaal leven. Dat is waar hij naar snakt. Weer één van de boys zijn, op school, op de voetbal en in de buurt.
Niet meer die jongen die kanker heeft, zelfs niet meer de jongen die kanker had, nee gewoon Tjasse...
Op school komt hij precies in het speelkwartiertje het schoolplein oplopen, even lijkt het erop dat niemand in de gaten heeft dat hij er weer is, even maar...
Voor kinderen is het meer van: "" Hé ben je er weer, gaat het goed, oh mooi. Doe je mee met tikkertje...
Zo houterig als hij nog loopt, doet hij natuurlijk volop mee. Hij valt, struikelt (en oh ja die lijn zit nog in een ader, en bungelt 20 centimeter vanuit zijn borst) en lacht. Voorzichtig doen is voor watjes!
Vanmiddag is hij toch maar thuis gebleven. Best vermoeiend allemaal.
Tjasse krijgt een aangepast rooster op school zodat hij zoveel mogelijk wordt bijgespijkerd in zaken die aan hem voorbij zijn gegaan. De cito-toets moet hij ook nog inhalen en tot die tijd is het oefenen in de tijd die hij op school en thuis heeft.
Volgende week maandag (5 maart) krijgen we de uitslagen van de eindcontrole van gisteren, tot die tijd, en misschien nog wel iets langer (we vinden het zelf ook best een beetje/heel leuk hoor!) blijven de blogs in de lucht.
Zijn bloedwaarden zijn nu zo goed dat hij geen risico meer loopt als hij zich mengt onder het volk. Dat betekent dus weer een sociaal leven. Dat is waar hij naar snakt. Weer één van de boys zijn, op school, op de voetbal en in de buurt.
Niet meer die jongen die kanker heeft, zelfs niet meer de jongen die kanker had, nee gewoon Tjasse...
maandag 27 februari 2012
maandag 27 februari
- de lêste leadsjes weage 't swierst -
- the last mile is the longest -
Al weer zijn we bijzonder rap in Rotterdam, de voorjaarsvakantie laat zich gelden en wij zijn dus ruim op tijd in Sophia. Na een half uurtje gaat de prikkamer open en kan er bloed getapt worden. Een uurtje later horen we de bloedwaarden, Hb 8,6 Trombo's 253 Leuco's 2,5 Neutro,s 1,60 dat zijn dus de waarden waar je vroeg voor uit je bed wilt komen, niet waar.
Al snel krijgen we een plekje op de day-care, waar we het ons gemakkelijk maken, zonder te weten wanneer de OK Tjasse kan ontvangen. Blijkbaar weten de verpleegkundigen ook niet hoe laat het gaat worden, ze gaan hem er tussen schuiven als ze tijd hebben, denk ik. Kijk daar is de soep van twaalf uur, ruikt goed, gevulde groentesoep en net als je na lang blazen het eerste soepballetje achter je huig parkeert is het ...."opschieten ze verwachten ons binnen vijf minuten op ok 3" . Timing is everything.
In de lift zegt de verpleegkundige ineens tegen Tjasse "gaat het wel goed?" "Ja hoor maar ik wordt toch een beetje zenuwachtig" zegt hij. Heerlijk die eerlijkheid, ik had waarschijnlijk iets gezegd van "oh het is hier ook zo warm".
De operatie stelt niet veel voor, routineklus zo'n beenmergpunctie, dus na vijftien minuten mag ik al naar de uitslaapkamer. Tjasse komt al snel bij zijn positieven en klaagt gelijk over pijn in de rug, niet zo verwonderlijk en in rap tempo verdwijnt de pijnstilling in zijn Hickmann katheter. De pijn wordt na een stief half uurtje minder en de tranen (ja echt ! niet vaak gezien, maar nu wel) kunnen gedroogd. Dan volgt een discussie tussen de afdelingsverpleegkundigen en de functionarissen van de verkoeverkamer, de papieren blijken niet op orde, na een kwartier bellen en zoeken kunnen we terug naar de day-care.
Door de relatief grote hoeveelheid pijnstilling gaat het wel iets langer duren voor we naar huis kunnen dus gaat Elly ons ophalen als ze uit haar werk komt. Ze zegt dat ze rond half zeven bij ons kan zijn. Probleempje de day-care sluit om vijf uur, we zoeken na vijven ons heil bij de lege zithoek van de receptie. Tjasse zoekt nog een vriendje op die in de box ligt en diep in zijn chemodip zit. Net als we mama weer willen gaan bellen, komt ze aanlopen met de rolstoel, waar we om gevraagd hebben. Tegen zeven uur verlaten we de parkeergarage, ik ben bij Tjasse op de achterbank gaan zitten, van de pijnstilling wordt je altijd een beetje misselijk en de dag is hem niet in de koude kleren gaan zitten, en.....
Er is nog één loodje te gaan...
We hebben het al eerder gezegd, als je een tijd niet in Sophia bent geweest, heb je altijd de vrees dat als je terugkomt, iemand zal missen.
Vandaag kreeg die angst een gezicht.
Op de Boompjes heb ik het aan Tjasse en Elly vertelt, we hebben even gejankt, dat lucht op, we wisten dat het ging gebeuren en toch knijpt het je keel dicht.
Tjasse wilde na thuiskomst gelijk naar bed, hij had het een beetje gehad, we hebben nog gebeden voor een mooi plaatsje in de hemel voor die jongen...
Morgen verder,
het wordt voorjaar,
elk jaar weer,
ik weet het zeker....
- the last mile is the longest -
Al weer zijn we bijzonder rap in Rotterdam, de voorjaarsvakantie laat zich gelden en wij zijn dus ruim op tijd in Sophia. Na een half uurtje gaat de prikkamer open en kan er bloed getapt worden. Een uurtje later horen we de bloedwaarden, Hb 8,6 Trombo's 253 Leuco's 2,5 Neutro,s 1,60 dat zijn dus de waarden waar je vroeg voor uit je bed wilt komen, niet waar.
Al snel krijgen we een plekje op de day-care, waar we het ons gemakkelijk maken, zonder te weten wanneer de OK Tjasse kan ontvangen. Blijkbaar weten de verpleegkundigen ook niet hoe laat het gaat worden, ze gaan hem er tussen schuiven als ze tijd hebben, denk ik. Kijk daar is de soep van twaalf uur, ruikt goed, gevulde groentesoep en net als je na lang blazen het eerste soepballetje achter je huig parkeert is het ...."opschieten ze verwachten ons binnen vijf minuten op ok 3" . Timing is everything.
In de lift zegt de verpleegkundige ineens tegen Tjasse "gaat het wel goed?" "Ja hoor maar ik wordt toch een beetje zenuwachtig" zegt hij. Heerlijk die eerlijkheid, ik had waarschijnlijk iets gezegd van "oh het is hier ook zo warm".
De operatie stelt niet veel voor, routineklus zo'n beenmergpunctie, dus na vijftien minuten mag ik al naar de uitslaapkamer. Tjasse komt al snel bij zijn positieven en klaagt gelijk over pijn in de rug, niet zo verwonderlijk en in rap tempo verdwijnt de pijnstilling in zijn Hickmann katheter. De pijn wordt na een stief half uurtje minder en de tranen (ja echt ! niet vaak gezien, maar nu wel) kunnen gedroogd. Dan volgt een discussie tussen de afdelingsverpleegkundigen en de functionarissen van de verkoeverkamer, de papieren blijken niet op orde, na een kwartier bellen en zoeken kunnen we terug naar de day-care.
Door de relatief grote hoeveelheid pijnstilling gaat het wel iets langer duren voor we naar huis kunnen dus gaat Elly ons ophalen als ze uit haar werk komt. Ze zegt dat ze rond half zeven bij ons kan zijn. Probleempje de day-care sluit om vijf uur, we zoeken na vijven ons heil bij de lege zithoek van de receptie. Tjasse zoekt nog een vriendje op die in de box ligt en diep in zijn chemodip zit. Net als we mama weer willen gaan bellen, komt ze aanlopen met de rolstoel, waar we om gevraagd hebben. Tegen zeven uur verlaten we de parkeergarage, ik ben bij Tjasse op de achterbank gaan zitten, van de pijnstilling wordt je altijd een beetje misselijk en de dag is hem niet in de koude kleren gaan zitten, en.....
Er is nog één loodje te gaan...
We hebben het al eerder gezegd, als je een tijd niet in Sophia bent geweest, heb je altijd de vrees dat als je terugkomt, iemand zal missen.
Vandaag kreeg die angst een gezicht.
Op de Boompjes heb ik het aan Tjasse en Elly vertelt, we hebben even gejankt, dat lucht op, we wisten dat het ging gebeuren en toch knijpt het je keel dicht.
Tjasse wilde na thuiskomst gelijk naar bed, hij had het een beetje gehad, we hebben nog gebeden voor een mooi plaatsje in de hemel voor die jongen...
Morgen verder,
het wordt voorjaar,
elk jaar weer,
ik weet het zeker....
zondag 26 februari 2012
zondag 26 februari
"Het zingt in de lucht
Het hangt in de huizen
Het valt uit de tassen
van de mensen op straat".
Vandaag leek het al voorjaar, zeker vroeg in de middag met het zonnetje erbij. Heerlijk. Het is weer net zo zacht als in januari. Dit jaar is het of te warm of te koud voor de tijd van het jaar. Maar ik geloof dat het voorjaar zich nu werkelijk heeft aangediend.
Hoewel de songtekst van De Dijk (boven aan de blog) niet gaat over het voorjaar maar over hunker. Moet ik zeggen dat ik wel hunker naar het voorjaar, en hun tekst daar moeiteloos voor leen. Laar maar komen dat voorjaar, de bloembollen komen uit de grond, de watervogels zijn vanuit de Lek weer naar de sloten van de polder verhuisd, nog even en het gras kleurt weer fris groen.
Morgen kleur ik ook weer fris groen. De goede traditie in stand houdend van het dragen van fel groene shirts in Sophia. Eerst deed ik dat, omdat ik in juni een paar felgroene shirts had gekocht die van "ademend" materiaal zijn gemaakt. Lekker luchtig voor ziekenhuistemperaturen (23,6 graden!) met als bijkomend voordeel dat de staf je snel herkend als zijnde de groene papa van Tjasse.
Misschien zit er ook wel een beetje bijgeloof bij....
We gaan voor de derde keer op voor de eindcontrole, moet kunnen zou je zeggen..
Bloedwaarden bepalen, en als die goed zijn op voor been- en ruggemergpunctie. Enkele dagen later horen we dan de uitslagen en hoepla de revalidatie kan in de tweede versnelling worden gezet. Dat is de verwachting en het moet krom komen of dat zal het worden. Maar ja, je weet nooit en gezien eerdere ervaringen moet je flexibel blijven.
Ook weer eens vergadert als gezin. Zijn we ooit eens mee begonnen, om op zondag de komende week met elkaar door te nemen. Best handig want niet altijd lopen de verschillende agenda's en verwachtingen synchroon. Voor Tjas staat er (onder voorbehoud) voor aankomende week minder ps3-en meer school en contacten met de matties op het programma.
Meer school de meeste kinderen zouden er niet voor te porren zijn, maar Tjas mwaaaah .......
daaacht het wel ..
Het hangt in de huizen
Het valt uit de tassen
van de mensen op straat".
Vandaag leek het al voorjaar, zeker vroeg in de middag met het zonnetje erbij. Heerlijk. Het is weer net zo zacht als in januari. Dit jaar is het of te warm of te koud voor de tijd van het jaar. Maar ik geloof dat het voorjaar zich nu werkelijk heeft aangediend.
Hoewel de songtekst van De Dijk (boven aan de blog) niet gaat over het voorjaar maar over hunker. Moet ik zeggen dat ik wel hunker naar het voorjaar, en hun tekst daar moeiteloos voor leen. Laar maar komen dat voorjaar, de bloembollen komen uit de grond, de watervogels zijn vanuit de Lek weer naar de sloten van de polder verhuisd, nog even en het gras kleurt weer fris groen.
Morgen kleur ik ook weer fris groen. De goede traditie in stand houdend van het dragen van fel groene shirts in Sophia. Eerst deed ik dat, omdat ik in juni een paar felgroene shirts had gekocht die van "ademend" materiaal zijn gemaakt. Lekker luchtig voor ziekenhuistemperaturen (23,6 graden!) met als bijkomend voordeel dat de staf je snel herkend als zijnde de groene papa van Tjasse.
Misschien zit er ook wel een beetje bijgeloof bij....
We gaan voor de derde keer op voor de eindcontrole, moet kunnen zou je zeggen..
Bloedwaarden bepalen, en als die goed zijn op voor been- en ruggemergpunctie. Enkele dagen later horen we dan de uitslagen en hoepla de revalidatie kan in de tweede versnelling worden gezet. Dat is de verwachting en het moet krom komen of dat zal het worden. Maar ja, je weet nooit en gezien eerdere ervaringen moet je flexibel blijven.
Ook weer eens vergadert als gezin. Zijn we ooit eens mee begonnen, om op zondag de komende week met elkaar door te nemen. Best handig want niet altijd lopen de verschillende agenda's en verwachtingen synchroon. Voor Tjas staat er (onder voorbehoud) voor aankomende week minder ps3-en meer school en contacten met de matties op het programma.
Meer school de meeste kinderen zouden er niet voor te porren zijn, maar Tjas mwaaaah .......
daaacht het wel ..
zaterdag 25 februari 2012
zaterdag 25 februari
Hoe luidt ook alweer het spreekwoord "Oost West thuis best".
Lekker uit geslapen op ons eigen bed, behalve Rien want die moest vandaag aan het werk.
Koffers opgeruimd, wassen gedraaid, boodschappen gedaan, en bij thuis komst zei Nienke:
Tjasse is al weg naar z'n vriendje. Bij het proces hoort dit er ook bij, loslaten.
Volgens Nienke had hij nog een boterham gegeten, maar zien dus wanneer hij weer boven water zou komen. Gelukkig wist ik wel waar hij heen was.
Aan het einde van de middag toch maar even gebeld en afgesproken hoe laat hij naar huis moest komen.
Met rode konen van het speelgenot en het fietsen arriveerde hij. Opgetogen en uitgelaten.
Ja, zo was het.
Wel gaf Tjasse vanavond nog aan het spannend te vinden om maandag weer naar het ziekenhuis te gaan, niet vanwege de bloedwaarden, want die zullen nu toch wel goed zijn, maar vanwege het feit dat hij voor de beenmergpunctie en de ruggeprik toch even onder narcose moet. Bovendien gaf hij te kennen, heeft hij daarna een stijve rug. Gelukkig hebben we iemand in de familie die daar nog wat aan zou kunnen doen.
Lekker uit geslapen op ons eigen bed, behalve Rien want die moest vandaag aan het werk.
Koffers opgeruimd, wassen gedraaid, boodschappen gedaan, en bij thuis komst zei Nienke:
Tjasse is al weg naar z'n vriendje. Bij het proces hoort dit er ook bij, loslaten.
Volgens Nienke had hij nog een boterham gegeten, maar zien dus wanneer hij weer boven water zou komen. Gelukkig wist ik wel waar hij heen was.
Aan het einde van de middag toch maar even gebeld en afgesproken hoe laat hij naar huis moest komen.
Met rode konen van het speelgenot en het fietsen arriveerde hij. Opgetogen en uitgelaten.
Ja, zo was het.
Wel gaf Tjasse vanavond nog aan het spannend te vinden om maandag weer naar het ziekenhuis te gaan, niet vanwege de bloedwaarden, want die zullen nu toch wel goed zijn, maar vanwege het feit dat hij voor de beenmergpunctie en de ruggeprik toch even onder narcose moet. Bovendien gaf hij te kennen, heeft hij daarna een stijve rug. Gelukkig hebben we iemand in de familie die daar nog wat aan zou kunnen doen.
vrijdag 24 februari 2012
vrijdag 24 februari
Lekkerkerk - Opperduit
Waar moet je heen met je woede als je ruim een uur hebt gewerkt aan een blog, van laten we zeggen woensdag 22 februari, en die vervolgens niet gepubliceerd krijgt, omdat het computersysteem op de Roggeberg anders werkt dan je gewend bent, en het je aan de kennis en ervaring ontbreekt om dit even te regelen. Welnu dan is je dochter Nienke in de buurt en die ziet dan aan me dat ik kook van woede en is zo wijs om even helemaal niets te zeggen. Ja, ze kent me een beetje en zegt dan zoiets als "Dat is echt vervelend hé pap". Nou dan trek je weer een beetje bij en denkt vervolgens: beste volgers u moet nog even geduld hebben.
Nu zijn we weer thuis het is allemaal prima verlopen.
Veenhuizen was erg leuk, interactief is het trendy woord dat past bij deze museumbajes. Was trouwens nog best druk.
Maandag zijn we naar Heerenveen gegaan. Eerst naar schaatstempel Thialf. En oei dat maakt ons weer nederig. Het was senioren-ochtend dus veel ouderen op het ijs. Maar wat voor senioren, ze rijden met twee handen op de rug een rondje om je heen. Allemaal klapschaatsen en wat een techniek, ik voelde me een beetje een Hollandse krabbelaar. En het ijs is zo glad je blijft glijden en het geeft heel weinig grip, ik - dom - dacht na Heerenveen slijp ik mijn schaatsen liggen ze scherp klaar voor volgende vorstperiode. Dat slijpen was geen overbodige luxe geweest...... Toch erg leuk. Tjasse en Nienke hebben ook nog rondje op binnenterrein gereden. Daarna nog even langs de thuisbasis van SC Heerenveen, knus stadionnetje.
Dinsdag naar de stad gegaan waar niets boven gaat ... Nadat we de auto hadden geparkeerd en de stadswandeling aangevat hadden werd het Tjasse een beetje te veel. Nog spierpijn hebbend van het schaatsen werd het een minimale stadsverkenning en hebben ons vooral geconcentreerd op het ontdekken van de lokale horeca. Wij mogen zeggen goede horeca die Groningse.
Woensdag ging Elly even heen en weer om de zwangerschapsgym te geven en nam op de terugweg haar moeder mee. 's Nachts om half twee kwamen ze aan, een bakkie thee en dat was dat...
Donderdagochtend naar het Fochterlooërveen geweest. Wat mij betreft het hoogtepunt van deze vakantie. Schitterend gebied, on-Nederlands mooi. Alleen de loslopende Schotse hooglanders bezorgden Annie en Elly enkele angstige momenten. Dit zijn toch serieuze beesten met een hoorngestel van pakweg 75 centimeter, imponerend zeker als je zoals Elly een rood/oranje winterjas aanhebt .....
Wij waren op onze huurfietsen ze snel voorbijgegaan en zeiden al tegen elkaar - oh yeh dat gaat wat worden als ze die kudden lopend moeten passeren. Maar dat ging goed en het uitzicht vanaf de uitkijktoren was een beloning die er mocht wezen.
Bent u in de buurt: een absolute aanrader!! (in de zomer niet doen zonder muggenolie o.i.d.)
En vandaag ..... opruimen en wegwezen, omdat we tijd over hadden zijn we even langs Urk gegaan, waar nog kruiend ijs lag aan de IJsselmeerdijk, om uit te waaien. Daarna langs Amersfoort waar we een gezellig samenzijn hadden met de Sminkies. Eind goed al goed.
Zo we zijn weer thuis, de geest is verzet, we gaan er tegenaan!!!!
Waar moet je heen met je woede als je ruim een uur hebt gewerkt aan een blog, van laten we zeggen woensdag 22 februari, en die vervolgens niet gepubliceerd krijgt, omdat het computersysteem op de Roggeberg anders werkt dan je gewend bent, en het je aan de kennis en ervaring ontbreekt om dit even te regelen. Welnu dan is je dochter Nienke in de buurt en die ziet dan aan me dat ik kook van woede en is zo wijs om even helemaal niets te zeggen. Ja, ze kent me een beetje en zegt dan zoiets als "Dat is echt vervelend hé pap". Nou dan trek je weer een beetje bij en denkt vervolgens: beste volgers u moet nog even geduld hebben.
Nu zijn we weer thuis het is allemaal prima verlopen.
Veenhuizen was erg leuk, interactief is het trendy woord dat past bij deze museumbajes. Was trouwens nog best druk.
Maandag zijn we naar Heerenveen gegaan. Eerst naar schaatstempel Thialf. En oei dat maakt ons weer nederig. Het was senioren-ochtend dus veel ouderen op het ijs. Maar wat voor senioren, ze rijden met twee handen op de rug een rondje om je heen. Allemaal klapschaatsen en wat een techniek, ik voelde me een beetje een Hollandse krabbelaar. En het ijs is zo glad je blijft glijden en het geeft heel weinig grip, ik - dom - dacht na Heerenveen slijp ik mijn schaatsen liggen ze scherp klaar voor volgende vorstperiode. Dat slijpen was geen overbodige luxe geweest...... Toch erg leuk. Tjasse en Nienke hebben ook nog rondje op binnenterrein gereden. Daarna nog even langs de thuisbasis van SC Heerenveen, knus stadionnetje.
Dinsdag naar de stad gegaan waar niets boven gaat ... Nadat we de auto hadden geparkeerd en de stadswandeling aangevat hadden werd het Tjasse een beetje te veel. Nog spierpijn hebbend van het schaatsen werd het een minimale stadsverkenning en hebben ons vooral geconcentreerd op het ontdekken van de lokale horeca. Wij mogen zeggen goede horeca die Groningse.
Woensdag ging Elly even heen en weer om de zwangerschapsgym te geven en nam op de terugweg haar moeder mee. 's Nachts om half twee kwamen ze aan, een bakkie thee en dat was dat...
Donderdagochtend naar het Fochterlooërveen geweest. Wat mij betreft het hoogtepunt van deze vakantie. Schitterend gebied, on-Nederlands mooi. Alleen de loslopende Schotse hooglanders bezorgden Annie en Elly enkele angstige momenten. Dit zijn toch serieuze beesten met een hoorngestel van pakweg 75 centimeter, imponerend zeker als je zoals Elly een rood/oranje winterjas aanhebt .....
Wij waren op onze huurfietsen ze snel voorbijgegaan en zeiden al tegen elkaar - oh yeh dat gaat wat worden als ze die kudden lopend moeten passeren. Maar dat ging goed en het uitzicht vanaf de uitkijktoren was een beloning die er mocht wezen.
Bent u in de buurt: een absolute aanrader!! (in de zomer niet doen zonder muggenolie o.i.d.)
En vandaag ..... opruimen en wegwezen, omdat we tijd over hadden zijn we even langs Urk gegaan, waar nog kruiend ijs lag aan de IJsselmeerdijk, om uit te waaien. Daarna langs Amersfoort waar we een gezellig samenzijn hadden met de Sminkies. Eind goed al goed.
Zo we zijn weer thuis, de geest is verzet, we gaan er tegenaan!!!!
woensdag 22 februari 2012
zaterdag 18 februari 2012
zaterdag 18 februari
Appelscha - RCN Roggeberg
Gisteravond na een vlotte rit naar het noorden, arriveerden we in het aardedonker bij een dichte slagboom, hier heerste er rust. Zoveel rust dat een kleine wandeling ons zelfs niet in contact kon brengen met de lokale bevolking of het personeel van de Roggeberg.
Roggeberg, een merkwaardige naam, het is hier vlak, geen berg te bekennen, of zou het zo zijn, dat hier van ouds, zoveel rogge werd verbouwd dat ze na de oogst een berg van dat spul hadden verkregen.
Goed, wij in het donker, bellen het nummer van de receptie en binnen afzienbare tijd komt er iemand op de fiets aangesneld die ons voorziet van de sleutel van het chaletje (weer iets met die bergen). Het woord chalet is misschien wel iets "overdone" er is sprake van een eenvoudige vakantiewoning die echter meer dan voldoende comfort biedt om ons een geriefelijke tijd in de Friese zuid-oosthoek te garanderen.
Het heeft ook wel iets weg van Zweden, veel bomen en heel weinig mensen, op dit moment zijn er slechts negen huisjes bewoond. Heerlijk we voelen ons gelijk thuis, less is more.
Vandaag niet veel anders uitgevreten dan tv-kijken (wk-allround) en wat boodschappen gedaan in Oosterwolde. Nienke was vandaag de enige gast die mee heeft gedaan met de activiteitenbegeleider. Ze hebben een eend in elkaar geknutseld. Nienke helemaal in haar nopjes is van plan alle dagen in het restaurant te gaan plakken en schilderen.
Morgen gaan we een kijkje nemen in het gevangenismuseum van Veenhuizen. Is ons van verschillende kanten aanbevolen, dus er op af...
Er is geen wifi-systeem op de Roggeberg, dus zit ik nu in het restaurant dit blogje te creëren. Dat kan betekenen dat we wat minder frequent de lucht ingaan dan u gewend bent van ons. Dat moet dan maar..
Met Tjas gaat het intussen prima, ik krijg zelfs de indruk dat er al iets meer haar op zijn bolletje verschijnt, maar dat kan "wishfull thinking" zijn. Verder nog iets.....
Oh ja, buiten de piste skiën moeten we het ook nog eens over hebben...
Gisteravond na een vlotte rit naar het noorden, arriveerden we in het aardedonker bij een dichte slagboom, hier heerste er rust. Zoveel rust dat een kleine wandeling ons zelfs niet in contact kon brengen met de lokale bevolking of het personeel van de Roggeberg.
Roggeberg, een merkwaardige naam, het is hier vlak, geen berg te bekennen, of zou het zo zijn, dat hier van ouds, zoveel rogge werd verbouwd dat ze na de oogst een berg van dat spul hadden verkregen.
Goed, wij in het donker, bellen het nummer van de receptie en binnen afzienbare tijd komt er iemand op de fiets aangesneld die ons voorziet van de sleutel van het chaletje (weer iets met die bergen). Het woord chalet is misschien wel iets "overdone" er is sprake van een eenvoudige vakantiewoning die echter meer dan voldoende comfort biedt om ons een geriefelijke tijd in de Friese zuid-oosthoek te garanderen.
Het heeft ook wel iets weg van Zweden, veel bomen en heel weinig mensen, op dit moment zijn er slechts negen huisjes bewoond. Heerlijk we voelen ons gelijk thuis, less is more.
Vandaag niet veel anders uitgevreten dan tv-kijken (wk-allround) en wat boodschappen gedaan in Oosterwolde. Nienke was vandaag de enige gast die mee heeft gedaan met de activiteitenbegeleider. Ze hebben een eend in elkaar geknutseld. Nienke helemaal in haar nopjes is van plan alle dagen in het restaurant te gaan plakken en schilderen.
Morgen gaan we een kijkje nemen in het gevangenismuseum van Veenhuizen. Is ons van verschillende kanten aanbevolen, dus er op af...
Er is geen wifi-systeem op de Roggeberg, dus zit ik nu in het restaurant dit blogje te creëren. Dat kan betekenen dat we wat minder frequent de lucht ingaan dan u gewend bent van ons. Dat moet dan maar..
Met Tjas gaat het intussen prima, ik krijg zelfs de indruk dat er al iets meer haar op zijn bolletje verschijnt, maar dat kan "wishfull thinking" zijn. Verder nog iets.....
Oh ja, buiten de piste skiën moeten we het ook nog eens over hebben...
donderdag 16 februari 2012
16 februari
21 juli 2011 werd ons verteld dat we tot de kerstmis bezig zouden zijn met de chemokuren. Tjasse hield zich meer dan kranig, maar af en toe kwam er toch wat vertraging, als hij minder snel herstelde van een kuur dan we allemaal graag zagen.
Kortom eind oktober kregen we in de smiezen dat het wel half januari zou worden voor we van patiënt naar - ja hoe zeg je dat eigenlijk - oude/nieuwe Tjasse zouden overgaan. Chronisch ziek is hij natuurlijk niet maar kan je nu zeggen dat hij honderd procent genezen/gezond is? We moeten daar wel van uit gaan, maar de oncoloog heeft ons verteld dat ze pas spreken van het genezen zijn, als je vijf jaar onder controle bent geweest zonder enige vorm van remissie (terugkeer van de kanker). Het is dus een jongen van twaalf jaar met een medisch verleden, een verleden dat gemonitord moet worden.
Het wordt dus eind februari voor we deze periode kunnen afsluiten. Eerlijk gezegd worden we het een beetje beu. Dat heeft meerdere redenen, het duurt al wat langer, naarmate je dichter bij de finish bent ga je altijd de inspanningen die achter je liggen meer voelen, maar er is ook een heel praktische reden. Elly en ik zijn in de loop van het afgelopen maanden weer meer gaan werken en daar moeten we ook weer aan wennen, wat een watjes hé!
Vandaag hebben we voor het eerst alle twee gewerkt, en hebben Tjasse dus moeten achterlaten in andermans/vertrouwde handen, prima verlopen, maar toch een beetje vreemd.
We moeten in een nieuwe balans komen, en dat heeft tijd nodig, het lijkt een beetje op het beenmerg van Tjasse. De klappen kan het wel hebben maar het opkrabbelen kost meer tijd dan je zou willen.
Die tijd moeten we onszelf maar gunnen....
Het is zoals Tjasse altijd al zei: :"Komt goed, heeft even tijd nodig".
Kortom eind oktober kregen we in de smiezen dat het wel half januari zou worden voor we van patiënt naar - ja hoe zeg je dat eigenlijk - oude/nieuwe Tjasse zouden overgaan. Chronisch ziek is hij natuurlijk niet maar kan je nu zeggen dat hij honderd procent genezen/gezond is? We moeten daar wel van uit gaan, maar de oncoloog heeft ons verteld dat ze pas spreken van het genezen zijn, als je vijf jaar onder controle bent geweest zonder enige vorm van remissie (terugkeer van de kanker). Het is dus een jongen van twaalf jaar met een medisch verleden, een verleden dat gemonitord moet worden.
Het wordt dus eind februari voor we deze periode kunnen afsluiten. Eerlijk gezegd worden we het een beetje beu. Dat heeft meerdere redenen, het duurt al wat langer, naarmate je dichter bij de finish bent ga je altijd de inspanningen die achter je liggen meer voelen, maar er is ook een heel praktische reden. Elly en ik zijn in de loop van het afgelopen maanden weer meer gaan werken en daar moeten we ook weer aan wennen, wat een watjes hé!
Vandaag hebben we voor het eerst alle twee gewerkt, en hebben Tjasse dus moeten achterlaten in andermans/vertrouwde handen, prima verlopen, maar toch een beetje vreemd.
We moeten in een nieuwe balans komen, en dat heeft tijd nodig, het lijkt een beetje op het beenmerg van Tjasse. De klappen kan het wel hebben maar het opkrabbelen kost meer tijd dan je zou willen.
Die tijd moeten we onszelf maar gunnen....
Het is zoals Tjasse altijd al zei: :"Komt goed, heeft even tijd nodig".
woensdag 15 februari 2012
15 februari
Driemaal is scheepsrecht.
Net even de oorsprong opgezocht van dit o zo Nederlandse gezegde. Welnu de oorsprong is onbekend, de betekenis is glashelder: als iets de eerste twee keer niet lukt dan zal het een derde keer zeker lukken.
Die derde keer zal dan maandag 27 februari worden. U begrijpt het al de beenmergpunctie is vandaag wederom niet doorgegaan. De neutro's(de commandotroepen onder de witte bloedlichaampjes) waren een fractie hoger, maar de leukocyten (witte bloedlichaampjes) waren zelfs een fractie lager. Kortom het beenmerg heeft moeite om op te komen, en produceert nog niet naar behoren. Na de tiende en laatste chemokuur heeft het gewoon meer tijd nodig om weer volop te doen wat het moet doen. Tjasse voelt zich goed, maar zijn weerstand neemt maar heel langzaam toe.
Oké, hoe nu verder. Welnu we zullen proberen u, tot we de uitslagen van de eindcontrole kunnen mededelen, op de hoogte te houden van het wel en wee van Tjasse. Dus de blog blijft nog even in de lucht. We moeten even zien of we ook vanaf een andere locatie elke dag de lucht in gaan, maar we doen ons best.
Aller guten Dinge sind drei.
Net even de oorsprong opgezocht van dit o zo Nederlandse gezegde. Welnu de oorsprong is onbekend, de betekenis is glashelder: als iets de eerste twee keer niet lukt dan zal het een derde keer zeker lukken.
Die derde keer zal dan maandag 27 februari worden. U begrijpt het al de beenmergpunctie is vandaag wederom niet doorgegaan. De neutro's(de commandotroepen onder de witte bloedlichaampjes) waren een fractie hoger, maar de leukocyten (witte bloedlichaampjes) waren zelfs een fractie lager. Kortom het beenmerg heeft moeite om op te komen, en produceert nog niet naar behoren. Na de tiende en laatste chemokuur heeft het gewoon meer tijd nodig om weer volop te doen wat het moet doen. Tjasse voelt zich goed, maar zijn weerstand neemt maar heel langzaam toe.
Oké, hoe nu verder. Welnu we zullen proberen u, tot we de uitslagen van de eindcontrole kunnen mededelen, op de hoogte te houden van het wel en wee van Tjasse. Dus de blog blijft nog even in de lucht. We moeten even zien of we ook vanaf een andere locatie elke dag de lucht in gaan, maar we doen ons best.
Aller guten Dinge sind drei.
dinsdag 14 februari 2012
dinsdag 14 februari
Valentijnsdag is het vandaag.
Het zegt mij eigenlijk helemaal niets, maar de commercie speelt er aardig op in.
Vanochtend werd er in een radioprogramma aandacht aan besteed, bij Albert Heijn kon je een plantje kopen met een hart erin en de reclamefolders stonden vol met cadeautjes. Het is kennelijk echt iets voor deze tijd, bij Nienke op school deden ze zelfs spelletjes in plaats van les te krijgen, omdat het Valentijnsdag is.
Nu voor mij geen Valentijn, maar het huis maar eens opgeruimd, na een ziekenhuis opname en geschaatst te hebben dit weekend. Bovendien zijn we morgen misschien toch weer een dagje zoet in het Sophia, want na de beenmergpunctie en lumbaalpunctie zal Tjasse toch nog wel even bij moeten komen op de day-care.
Zeker weten hoe het gaat lopen doen we niet, als de bloedwaarden onvoldoende gestegen zijn, zou het ook nog vrijdag kunnen worden, maar je zou toch zeggen dat een stijging van 0.07 neutro's moet lukken.
Mochten we morgen dan toch weer naar huis gestuurd worden, dan is het huis in ieder geval aan kant, het eten gekookt en houden wij morgen gewoon Valentijnsdag.
Het zegt mij eigenlijk helemaal niets, maar de commercie speelt er aardig op in.
Vanochtend werd er in een radioprogramma aandacht aan besteed, bij Albert Heijn kon je een plantje kopen met een hart erin en de reclamefolders stonden vol met cadeautjes. Het is kennelijk echt iets voor deze tijd, bij Nienke op school deden ze zelfs spelletjes in plaats van les te krijgen, omdat het Valentijnsdag is.
Nu voor mij geen Valentijn, maar het huis maar eens opgeruimd, na een ziekenhuis opname en geschaatst te hebben dit weekend. Bovendien zijn we morgen misschien toch weer een dagje zoet in het Sophia, want na de beenmergpunctie en lumbaalpunctie zal Tjasse toch nog wel even bij moeten komen op de day-care.
Zeker weten hoe het gaat lopen doen we niet, als de bloedwaarden onvoldoende gestegen zijn, zou het ook nog vrijdag kunnen worden, maar je zou toch zeggen dat een stijging van 0.07 neutro's moet lukken.
Mochten we morgen dan toch weer naar huis gestuurd worden, dan is het huis in ieder geval aan kant, het eten gekookt en houden wij morgen gewoon Valentijnsdag.
maandag 13 februari 2012
maandag 13 februari
Code rood, ja ja Rijkswaterstaat.
Gewaarschuwd als we zijn, zitten we al om kwart over zeven in de auto. We worden om half negen in Sophia verwacht, en dan met die ijzel....
Zal je altijd zien, zijn we in recordtijd in de Maasstad, het is gewoon stil op de ijsvrije weg. Goed voor acht uur lopen we een donkere en stille afdeling oncologie op. Daar worden we verwezen naar de röntgenafdeling voor een longfoto, daarna een echo van de buik. Voor negen uur zijn we weer op Zuid 2, onze thuisbasis, om bloed te prikken. Elly gaat naar Barendrecht om haar thuispatiënten te gaan behandelen, en wij zitten in de wacht op uitslagen van het bloed.
Als we de spreekkamer in gaan, volgt de ontnuchtering. "We kunnen het kort houden" zegt de dienstdoende oncoloog, "je bloedwaarden zijn te laag, de punctie gaat niet door". Vervolgens praten we nog tien minuten over een nieuwe afspraak, na zes keer schrappen besluiten we om woensdagmorgen om negen uur een herkansing te wagen. Hopen dat het dan wel lukt.
Goed, dat loopt dan weer even anders dan gedacht, maar om vier uur staat er nog een hartecho op het dagmenu. Gaan we wachten of kan het anders..
Het kan anders, we worden er even tussendoor gedaan, zo dat is ook weer gebeurd. We bellen oma om ons op te komen halen, en zijn die middag iets vroeger thuis.
Zo dat was dat, weer een episode Sophia achter de rug. Woensdag weer nuchter je melden en dan vrijdag op vakantie, kijk is toch een aardig vooruitzicht niet.. En mocht het woensdag niet lukken gaan we vrijdag nog een keer op voor de punctie en wordt het zaterdag voor we naar Friesland afreizen. Hoe heet het ook alweer, ijs en weder dienende.
Gewaarschuwd als we zijn, zitten we al om kwart over zeven in de auto. We worden om half negen in Sophia verwacht, en dan met die ijzel....
Zal je altijd zien, zijn we in recordtijd in de Maasstad, het is gewoon stil op de ijsvrije weg. Goed voor acht uur lopen we een donkere en stille afdeling oncologie op. Daar worden we verwezen naar de röntgenafdeling voor een longfoto, daarna een echo van de buik. Voor negen uur zijn we weer op Zuid 2, onze thuisbasis, om bloed te prikken. Elly gaat naar Barendrecht om haar thuispatiënten te gaan behandelen, en wij zitten in de wacht op uitslagen van het bloed.
Als we de spreekkamer in gaan, volgt de ontnuchtering. "We kunnen het kort houden" zegt de dienstdoende oncoloog, "je bloedwaarden zijn te laag, de punctie gaat niet door". Vervolgens praten we nog tien minuten over een nieuwe afspraak, na zes keer schrappen besluiten we om woensdagmorgen om negen uur een herkansing te wagen. Hopen dat het dan wel lukt.
Goed, dat loopt dan weer even anders dan gedacht, maar om vier uur staat er nog een hartecho op het dagmenu. Gaan we wachten of kan het anders..
Het kan anders, we worden er even tussendoor gedaan, zo dat is ook weer gebeurd. We bellen oma om ons op te komen halen, en zijn die middag iets vroeger thuis.
Zo dat was dat, weer een episode Sophia achter de rug. Woensdag weer nuchter je melden en dan vrijdag op vakantie, kijk is toch een aardig vooruitzicht niet.. En mocht het woensdag niet lukken gaan we vrijdag nog een keer op voor de punctie en wordt het zaterdag voor we naar Friesland afreizen. Hoe heet het ook alweer, ijs en weder dienende.
zondag 12 februari 2012
zondag 12 februari
Centraal Instituut voor Toetsontwikkeling
Het was de week van de Cito-toets. Centraal instituut voor Toetsontwikkeling-toets, als de toets al zo heet kan je niet verwachten dat er iets fatsoenlijks uit voortkomt.
De eindtoets groep 8, klinkt Nederlandser en zegt ook meteen wat aan alle kanten wordt ontkend. De eindtoets is een instrument om te kijken waar een leerling staat aan het eind van zijn basisschooltijd en kan dus voor het voortgezet onderwijs een indicator zijn of een leerling geschikt is voor een bepaald schooltype. Het is een indicator, er zijn er meer, maar dit is een getal, lekker duidelijk en hard. Dus dat blijft hangen, gesprekjes met de leerkracht en contact tussen basisschool en voortgezet onderwijs blijven veel vager en lijken minder duidend en duidelijk.
Ondanks alle adviezen aan de kinderen, dat de eindtoets precies eender gaat als de oefentoetsen, zijn de kids natuurlijk veel meer gespannen dan goed voor ze is. Het gevaar is dat ze zich gaan haasten omdat ze bang zijn niet op tijd alles af te hebben, en u weet haastige spoed... (Het is grappig dat cito in het Latijn spoed betekent, een reden te meer om maar eindtoets te zeggen.)
Examenstress en dat vaak voor het eerst in hun leven. Laten we hopen dat ze het er allemaal naar hun niveau hebben afgebracht.
Tjasse heeft geen eindtoets gedaan. Los van het feit dat hij woensdag in het ziekenhuis begon en eindigde, is in goed overleg besloten om uitstel aan te vragen voor de eindtoets. Dat uitstel heeft hij gekregen, en nu moet hij binnenkort, met alle andere kinderen die uitstel hebben gekregen, tegelijk inloggen om de reserve-eindtoets te mogen maken. Benieuwd of dat gaat lukken, zowel qua Tjasse als ook qua inloggen.
Morgen heeft Tjasse toch een eindtoets. Maandag 13 februari staat al enige tijd dik onderstreept in onze agenda, Tjasse krijgt dan de eindcontrole. Ze maken echo's van buik en hart, en doen een beenmergpunctie om er zeker van te zijn dat er geen kankercellen meer te vinden zijn. Er hangt dus nogal wat vanaf. Als alles positief uitvalt (in medische termen: als de uitslagen negatief zijn), dan kunnen we de periode als patiënt afsluiten en kunnen we overgaan tot de orde van de dag.
Er zit mogelijk nog wel een addertje onder het gras. Als blijkt dat zijn bloedwaarden niet toereikend zijn, kan een gedeelte van het eindonderzoek niet worden uitgevoerd. Dat zou betekenen dat we later in de week terug moeten komen voor dat restant. Lastig, maar als het moet...
Tjasse is vandaag een beetje gespannen, gaat morgen de deur open naar zijn oude leventje of blijkt de deur een draaideur te zijn ....
Het was de week van de Cito-toets. Centraal instituut voor Toetsontwikkeling-toets, als de toets al zo heet kan je niet verwachten dat er iets fatsoenlijks uit voortkomt.
De eindtoets groep 8, klinkt Nederlandser en zegt ook meteen wat aan alle kanten wordt ontkend. De eindtoets is een instrument om te kijken waar een leerling staat aan het eind van zijn basisschooltijd en kan dus voor het voortgezet onderwijs een indicator zijn of een leerling geschikt is voor een bepaald schooltype. Het is een indicator, er zijn er meer, maar dit is een getal, lekker duidelijk en hard. Dus dat blijft hangen, gesprekjes met de leerkracht en contact tussen basisschool en voortgezet onderwijs blijven veel vager en lijken minder duidend en duidelijk.
Ondanks alle adviezen aan de kinderen, dat de eindtoets precies eender gaat als de oefentoetsen, zijn de kids natuurlijk veel meer gespannen dan goed voor ze is. Het gevaar is dat ze zich gaan haasten omdat ze bang zijn niet op tijd alles af te hebben, en u weet haastige spoed... (Het is grappig dat cito in het Latijn spoed betekent, een reden te meer om maar eindtoets te zeggen.)
Examenstress en dat vaak voor het eerst in hun leven. Laten we hopen dat ze het er allemaal naar hun niveau hebben afgebracht.
Tjasse heeft geen eindtoets gedaan. Los van het feit dat hij woensdag in het ziekenhuis begon en eindigde, is in goed overleg besloten om uitstel aan te vragen voor de eindtoets. Dat uitstel heeft hij gekregen, en nu moet hij binnenkort, met alle andere kinderen die uitstel hebben gekregen, tegelijk inloggen om de reserve-eindtoets te mogen maken. Benieuwd of dat gaat lukken, zowel qua Tjasse als ook qua inloggen.
Morgen heeft Tjasse toch een eindtoets. Maandag 13 februari staat al enige tijd dik onderstreept in onze agenda, Tjasse krijgt dan de eindcontrole. Ze maken echo's van buik en hart, en doen een beenmergpunctie om er zeker van te zijn dat er geen kankercellen meer te vinden zijn. Er hangt dus nogal wat vanaf. Als alles positief uitvalt (in medische termen: als de uitslagen negatief zijn), dan kunnen we de periode als patiënt afsluiten en kunnen we overgaan tot de orde van de dag.
Er zit mogelijk nog wel een addertje onder het gras. Als blijkt dat zijn bloedwaarden niet toereikend zijn, kan een gedeelte van het eindonderzoek niet worden uitgevoerd. Dat zou betekenen dat we later in de week terug moeten komen voor dat restant. Lastig, maar als het moet...
Tjasse is vandaag een beetje gespannen, gaat morgen de deur open naar zijn oude leventje of blijkt de deur een draaideur te zijn ....
zaterdag 11 februari 2012
zaterdag 11 februari
IJs maakt geen geluid.
Nee, ijs maakt geen geluid.
IJs is het summum van verstilling. Alles wat niet beweegt maakt geen geluid, geluid is beweging, zoals beweging geluid is, kortom ijs is verstilling.
(Wetenschappelijk gezien zou hier bij moeten staan dat in een vacuüm beweging wel mogelijk is zonder geluid, maar we leven toch niet in een vacuüm).
Als het vriest lijkt de natuur in een lagere versnelling te geraken. De natuur staat nooit stil, maar de winter doet hem wel langzaam voortbewegen. Langzaam en verstild is de natuur, en dus extra aantrekkelijk...
Dat stille, trekt hordes volk die juist het verstilde betreden om te gaan bewegen. Hebben we het al eerder in een blog over gehad: hetgeen tegengesteld lijkt aan elkaar, maakt elkaar mogelijk. Het verstilde, bewegingloze water, maakt beweging mogelijk.
Wat heet prachtige bewegingen, vandaag weer leuk tochtje geschaatst door een verstilde natuur met hordes volk voor en achter je. Zo ongelooflijk mooi....
Tjasse bleef thuis met wat vrienden, wij denken dat hij de schuld van zijn onverwachte ziekenhuisbezoek heeft gelegd bij zijn schaatsactiviteiten van afgelopen weekend. Dat is onjuist, maar laat maar, komt goed eerst maar eens aansterken, en hij voelt zich prima, en dan zien we wel weer.
Liep net nog even op de dijk, ik hoorde het ijs aan de oevers van de rivier kraken en kruien, het ijs ??? Nee, de beweging van het water die het ijs laat schuren en schuiven. Vreemd, sinister geluid.... niet eng of zo, nee ongewoon, maar heel bijzonder...
Nee, ijs maakt geen geluid.
IJs is het summum van verstilling. Alles wat niet beweegt maakt geen geluid, geluid is beweging, zoals beweging geluid is, kortom ijs is verstilling.
(Wetenschappelijk gezien zou hier bij moeten staan dat in een vacuüm beweging wel mogelijk is zonder geluid, maar we leven toch niet in een vacuüm).
Als het vriest lijkt de natuur in een lagere versnelling te geraken. De natuur staat nooit stil, maar de winter doet hem wel langzaam voortbewegen. Langzaam en verstild is de natuur, en dus extra aantrekkelijk...
Dat stille, trekt hordes volk die juist het verstilde betreden om te gaan bewegen. Hebben we het al eerder in een blog over gehad: hetgeen tegengesteld lijkt aan elkaar, maakt elkaar mogelijk. Het verstilde, bewegingloze water, maakt beweging mogelijk.
Wat heet prachtige bewegingen, vandaag weer leuk tochtje geschaatst door een verstilde natuur met hordes volk voor en achter je. Zo ongelooflijk mooi....
Tjasse bleef thuis met wat vrienden, wij denken dat hij de schuld van zijn onverwachte ziekenhuisbezoek heeft gelegd bij zijn schaatsactiviteiten van afgelopen weekend. Dat is onjuist, maar laat maar, komt goed eerst maar eens aansterken, en hij voelt zich prima, en dan zien we wel weer.
Liep net nog even op de dijk, ik hoorde het ijs aan de oevers van de rivier kraken en kruien, het ijs ??? Nee, de beweging van het water die het ijs laat schuren en schuiven. Vreemd, sinister geluid.... niet eng of zo, nee ongewoon, maar heel bijzonder...
vrijdag 10 februari 2012
vrijdag 10 februari
Vanochtend half tien ging de (interne) telefoon over. Tjasse was wakker geworden en vroeg zich af hoe laat het was. Tijd om op te staan en het met het ochtendritueel te beginnen, douchen, medicijnen slikken, ontbijten, huiswerk maken. Dat Tjasse toch ook geschrokken is van zijn opname werd duidelijk toen hij zelf de thermometer pakte, 36.89. Hij gaf te kennen absoluut vandaag niet te willen schaatsen.
Bang als hij is dat er weer een opname volgt.
Vanochtend cakejes gebakken en vervolgens getrakteerd op school nog voor Tjasses verjaardag, via de telefoon hebben ze een liedje gezongen voor hem, zeer aandoenlijk. Op de deur van de school zag ik een papier hangen, er heerst krentenbaard op school, ook heel besmettelijk. Maar goed dat hij dan toch niet meegegaan is. Alhoewel hij er wel aan toe is om zich weer onder de kinderen te mengen. Even maandag afwachten, hopelijk als de bloedwaarden in de lift zitten, breekt die dag spoedig aan.
Voor Tjasse kan het niet snel genoeg gaan.
De angst voor nog een opname zit er wel in want vanavond hadden we er allemaal erg in dat de temperatuur nog moest worden opgemeten. Met 36,89 geen reden tot enige bezorgdheid.
Bang als hij is dat er weer een opname volgt.
Vanochtend cakejes gebakken en vervolgens getrakteerd op school nog voor Tjasses verjaardag, via de telefoon hebben ze een liedje gezongen voor hem, zeer aandoenlijk. Op de deur van de school zag ik een papier hangen, er heerst krentenbaard op school, ook heel besmettelijk. Maar goed dat hij dan toch niet meegegaan is. Alhoewel hij er wel aan toe is om zich weer onder de kinderen te mengen. Even maandag afwachten, hopelijk als de bloedwaarden in de lift zitten, breekt die dag spoedig aan.
Voor Tjasse kan het niet snel genoeg gaan.
De angst voor nog een opname zit er wel in want vanavond hadden we er allemaal erg in dat de temperatuur nog moest worden opgemeten. Met 36,89 geen reden tot enige bezorgdheid.
donderdag 9 februari 2012
donderdag 9 februari
Wie had begin van deze week kunnen bedenken, dat we in het Sophia terecht zouden komen? Eigenlijk hadden we dat station al gepasseerd, maar niets bleek minder waar.
Inmiddels zijn we weer thuis en hopen we dat we behalve voor de zes weekse controles en de beenmergpunctie van aanstaande maandag geen langere opnames meer hebben.
In de loop van de middag kwam de zaalarts vertellen, dat de bloedkweek negatief was en het dus vermoedelijk een virus is geweest, die de koorts heeft veroorzaakt. Nu gelukkig is Tjasses Hb weer aardig opgeschroefd, zodat hij voldoende energie heeft. De terugweg in de auto gaf hij aan niet meer te willen schaatsen, waarschijnlijk heeft hij het idee dat dit de genadeslag voor hem is geweest. Alhoewel de verpleging nog zo gezegd heeft dat dit er geen invloed op heeft gehad en alleen maar goed voor hem was.
Dus ach wie weet morgen niet, maar misschien dat hij zaterdag nog zin heeft in een klein stukje schaatsen, want ik heb begrepen dat zondag de dooi waarschijnlijk z'n intrede doet.
Inmiddels zijn we weer thuis en hopen we dat we behalve voor de zes weekse controles en de beenmergpunctie van aanstaande maandag geen langere opnames meer hebben.
In de loop van de middag kwam de zaalarts vertellen, dat de bloedkweek negatief was en het dus vermoedelijk een virus is geweest, die de koorts heeft veroorzaakt. Nu gelukkig is Tjasses Hb weer aardig opgeschroefd, zodat hij voldoende energie heeft. De terugweg in de auto gaf hij aan niet meer te willen schaatsen, waarschijnlijk heeft hij het idee dat dit de genadeslag voor hem is geweest. Alhoewel de verpleging nog zo gezegd heeft dat dit er geen invloed op heeft gehad en alleen maar goed voor hem was.
Dus ach wie weet morgen niet, maar misschien dat hij zaterdag nog zin heeft in een klein stukje schaatsen, want ik heb begrepen dat zondag de dooi waarschijnlijk z'n intrede doet.
woensdag 8 februari 2012
woensdag 8 februari
Ai ....geen foto gemaakt met de mobiel, denkt El op het moment dat de verpleegkundigen zijn uitgezongen en Tjasse zijn cadeau (een schaal model van een Ferrari) al heeft uitgepakt.
De gang en deur zijn versierd, hiep, hiep hoera Tjasse 12 jaar, ze maken er wel werk van hier in Sophia.
Even na half tien rijden we richting Lekkerkerk, we scoren nog een appelkruimelvlaai in de Crimpenhof en zijn net voor half elf thuis. Even later zitten we met grootouders en oppas koffie te drinken. Het is een beetje vreemd, maar wel goed zo.
Ze (Tjasse en zijn matties) laten zich de frikandellen en kroketten goed smaken, en daarna is het gamen vanaf de twee- en driezitsbankbank. Het is inderdaad een klein bescheiden feestje, maar Tjas heeft het hoogste woord en het reuze naar zijn zin.
Oom Arie brengt ons weer naar Sophia, want om zeven uur moeten we terug zijn voor de volgende ronde antibioticum. Het gesprek gaat natuurlijk over de Elfstedentocht. Oom Arie heeft hem al drie keer uitgereden en gaat wellicht over een paar dagen op voor nummer vier. Als we binnen zijn horen we dat er dadelijk een persconferentie van de Vereniging is over de mogelijkheid van een zestiende Elfstedentocht.
Ik loop, zoals ik dat zo vaak doe met bezoek, met Arie mee naar zijn auto en wens hem veel succes bij een mogelijke tocht. Op de weg terug naar de box voel ik me vreemd, als of ik hier niet meer hoor te zijn. Bij navraag heeft Tjasse daar veel minder last van. Hij lijkt zich overal thuis te voelen waar hij met zijn ps-3 kan spelen.
De tocht der tochten is inmiddels van de baan. De box voelt als dezelfde hotelkamer maar dan op de terugweg. Verwachtingen creëren teleurstellingen, Tjasse doet het beter als ik, ik verwachtte hier niet meer te overnachten en zit hier nu toch weer. Beetje een downer, zou Nienke zeggen. Tjasse koestert geen concrete verwachtingen dus zit hij safe.
Morgen maar eens kijken hoe we verder gaan met onze 12-jarige. Wordt het een weekendje overblijven of mogen we morgen al naar huis.
De gang en deur zijn versierd, hiep, hiep hoera Tjasse 12 jaar, ze maken er wel werk van hier in Sophia.
Even na half tien rijden we richting Lekkerkerk, we scoren nog een appelkruimelvlaai in de Crimpenhof en zijn net voor half elf thuis. Even later zitten we met grootouders en oppas koffie te drinken. Het is een beetje vreemd, maar wel goed zo.
Ze (Tjasse en zijn matties) laten zich de frikandellen en kroketten goed smaken, en daarna is het gamen vanaf de twee- en driezitsbankbank. Het is inderdaad een klein bescheiden feestje, maar Tjas heeft het hoogste woord en het reuze naar zijn zin.
Oom Arie brengt ons weer naar Sophia, want om zeven uur moeten we terug zijn voor de volgende ronde antibioticum. Het gesprek gaat natuurlijk over de Elfstedentocht. Oom Arie heeft hem al drie keer uitgereden en gaat wellicht over een paar dagen op voor nummer vier. Als we binnen zijn horen we dat er dadelijk een persconferentie van de Vereniging is over de mogelijkheid van een zestiende Elfstedentocht.
Ik loop, zoals ik dat zo vaak doe met bezoek, met Arie mee naar zijn auto en wens hem veel succes bij een mogelijke tocht. Op de weg terug naar de box voel ik me vreemd, als of ik hier niet meer hoor te zijn. Bij navraag heeft Tjasse daar veel minder last van. Hij lijkt zich overal thuis te voelen waar hij met zijn ps-3 kan spelen.
De tocht der tochten is inmiddels van de baan. De box voelt als dezelfde hotelkamer maar dan op de terugweg. Verwachtingen creëren teleurstellingen, Tjasse doet het beter als ik, ik verwachtte hier niet meer te overnachten en zit hier nu toch weer. Beetje een downer, zou Nienke zeggen. Tjasse koestert geen concrete verwachtingen dus zit hij safe.
Morgen maar eens kijken hoe we verder gaan met onze 12-jarige. Wordt het een weekendje overblijven of mogen we morgen al naar huis.
dinsdag 7 februari 2012
dinsdag 7 februari
Opeens zegt de zuster, die ons heeft opgevangen op de acute hulp, dat ze ons op twee Zuid verwachten. Het word dus toch een opname. Tjasses Hb is 4, vannacht heeft hij al twee zakken met bloed gehad. De onstekingswaarden zijn laag dus waar de koorts vandaan komt is nog onduidelijk, maar er wordt een bloedkweek afgenomen en met een antibioticakuur gestart, want met een patient, die neutropeen is ( lees geen weerstand heeft) nemen ze geen enkel risico.
Eenmaal op de box wordt Tjasses temperatuur nog een keer gemeten en inmiddels blijkt de koorts gezakt te zijn naar 37.9. Je zou bijna aan je verstand gaan twijfelen, als je niet wist dat hij bij binnenkomst op de spoedeisende hulp ook 39 graden had.
Ik moet zeggen dat Tjasse vannacht heeft geslapen als een roos, maar dat ik ieder bezoek van de verpleegkundige heb meegekregen. Wat een tijdje ons leven was, lijkt inmiddels toch alweer minder gewoon.
Met Tjasse gaat alles prima, de koorts is weggebleven en hij voelt zich goed. Vanmorgen is meester A3 nog langs geweest en de rest van de dag heeft hij zich vermaakt achter de PS3, dit klinkt toch wel weer heel vertrouwd.
Morgen mag hij met dagverlof.
Hoewel we het echt heel kleinschalig zouden aanpakken, telt hij toch de dagen tot z'n verjaardag. Gelukkig hebben ze hier goed mee gedacht. Inprincipe krijgt hij drie maal daags antibiotica, die in drie uur inloopt. Voor morgen krijgt hij een duurder shotje, wat veel meer kost, maar daarom hoeft hij zich pas morgenavond weer te melden. Dus toch een bescheiden feestje thuis en ondertussen wachten we de bloedkweken af, want die bepalen wanneer we echt onze biezen mogen pakken.
Eenmaal op de box wordt Tjasses temperatuur nog een keer gemeten en inmiddels blijkt de koorts gezakt te zijn naar 37.9. Je zou bijna aan je verstand gaan twijfelen, als je niet wist dat hij bij binnenkomst op de spoedeisende hulp ook 39 graden had.
Ik moet zeggen dat Tjasse vannacht heeft geslapen als een roos, maar dat ik ieder bezoek van de verpleegkundige heb meegekregen. Wat een tijdje ons leven was, lijkt inmiddels toch alweer minder gewoon.
Met Tjasse gaat alles prima, de koorts is weggebleven en hij voelt zich goed. Vanmorgen is meester A3 nog langs geweest en de rest van de dag heeft hij zich vermaakt achter de PS3, dit klinkt toch wel weer heel vertrouwd.
Morgen mag hij met dagverlof.
Hoewel we het echt heel kleinschalig zouden aanpakken, telt hij toch de dagen tot z'n verjaardag. Gelukkig hebben ze hier goed mee gedacht. Inprincipe krijgt hij drie maal daags antibiotica, die in drie uur inloopt. Voor morgen krijgt hij een duurder shotje, wat veel meer kost, maar daarom hoeft hij zich pas morgenavond weer te melden. Dus toch een bescheiden feestje thuis en ondertussen wachten we de bloedkweken af, want die bepalen wanneer we echt onze biezen mogen pakken.
maandag 6 februari
Hij is uniek....Bijzonder gewild.....een topstuk voor elke verzamelaar!!
Nee, nee ik heb het niet over het schilderij De kaartspelers van Paul Cézanne dat naar ik vandaag hoorde voor 190 miljoen euro is aangekocht door de koninklijke familie van Qatar. Ook zo leuk, aangekocht van een Griekse scheepsmagnaat die op zijn sterfbed nog een leuk bedragje kon bijschrijven, of zou hij wroeging hebben gekregen van een levenlang belastingontduiken en het lieve sommetje hebben doorgesluisd naar de Griekse variant van minister De Jager.
Nee, daar heb ik het dus niet over. Dit unieke exemplaar is namelijk niet te koop, dit pronkstuk ligt ook niet na de finish op De Bonkevaart, nee u raadt het niet hé.
Het is de verjaardagskraal, pardon??!! De verjaardagskraal .. oh, ...oh , huh wat??
De kinderen in Sophia krijgen elke keer als er iets vervelends met ze wordt uitgespookt, een kraal die staat voor bijvoorbeeld: bloedprikken, röntgenstralen, chemokuurtje, lumbaalpunctie en ga zo maar door. Al die kralen worden geregen tot een kanjerketting, waaraan je het ziekteverloop kunt aflezen. Ja, ja het begint te dagen...
Inderdaad als kinderen hun verjaardag in het ziekenhuis moeten doorbrengen is daarvoor een unieke kraal ontworpen: de verjaardagskraal. Je maakt maar één keer per jaar kans om zo'n kraal in de wacht te slepen. Zo'n kans is dus uniek, die laat je niet lopen!!
Vanmiddag om 18.30 uur vraag ik, langs mijn neus weg aan Tjas, meet je temperatuur eens op. "Oeps pap, 38,54, koorts we moeten naar Sophia". Voordeel van axillair meten (onder oksel) je kan het aan de andere kant nog een keer proberen. Helaas daar meten we 38,61. Na wat telefoneerwerk, kunnen we de spullen gaan pakken en vertrekken in westelijke richting alwaar we om 20.56 neerstrijken op de spoed eisende hulp. Na een stief uurtje betreden we een eenvoudig doch goed gemeubileerde box, waar zoonlief de nacht en minimaal de eerstvolgende drie dagen zal moeten verblijven. Voor de eerste twee nachten in het gezelschap van El.
Woensdag 8 februari wordt Tjasse 12 jaar, we hadden iets van een besloten feestje in kleine kring in gedachte. Het zal een besloten feestje worden, in een kleine behuizing.
Maar dan wel die kraal hé, eeeecht wel ...
It ain't over till the fat lady sings....
Nee, nee ik heb het niet over het schilderij De kaartspelers van Paul Cézanne dat naar ik vandaag hoorde voor 190 miljoen euro is aangekocht door de koninklijke familie van Qatar. Ook zo leuk, aangekocht van een Griekse scheepsmagnaat die op zijn sterfbed nog een leuk bedragje kon bijschrijven, of zou hij wroeging hebben gekregen van een levenlang belastingontduiken en het lieve sommetje hebben doorgesluisd naar de Griekse variant van minister De Jager.
Nee, daar heb ik het dus niet over. Dit unieke exemplaar is namelijk niet te koop, dit pronkstuk ligt ook niet na de finish op De Bonkevaart, nee u raadt het niet hé.
Het is de verjaardagskraal, pardon??!! De verjaardagskraal .. oh, ...oh , huh wat??
De kinderen in Sophia krijgen elke keer als er iets vervelends met ze wordt uitgespookt, een kraal die staat voor bijvoorbeeld: bloedprikken, röntgenstralen, chemokuurtje, lumbaalpunctie en ga zo maar door. Al die kralen worden geregen tot een kanjerketting, waaraan je het ziekteverloop kunt aflezen. Ja, ja het begint te dagen...
Inderdaad als kinderen hun verjaardag in het ziekenhuis moeten doorbrengen is daarvoor een unieke kraal ontworpen: de verjaardagskraal. Je maakt maar één keer per jaar kans om zo'n kraal in de wacht te slepen. Zo'n kans is dus uniek, die laat je niet lopen!!
Vanmiddag om 18.30 uur vraag ik, langs mijn neus weg aan Tjas, meet je temperatuur eens op. "Oeps pap, 38,54, koorts we moeten naar Sophia". Voordeel van axillair meten (onder oksel) je kan het aan de andere kant nog een keer proberen. Helaas daar meten we 38,61. Na wat telefoneerwerk, kunnen we de spullen gaan pakken en vertrekken in westelijke richting alwaar we om 20.56 neerstrijken op de spoed eisende hulp. Na een stief uurtje betreden we een eenvoudig doch goed gemeubileerde box, waar zoonlief de nacht en minimaal de eerstvolgende drie dagen zal moeten verblijven. Voor de eerste twee nachten in het gezelschap van El.
Woensdag 8 februari wordt Tjasse 12 jaar, we hadden iets van een besloten feestje in kleine kring in gedachte. Het zal een besloten feestje worden, in een kleine behuizing.
Maar dan wel die kraal hé, eeeecht wel ...
It ain't over till the fat lady sings....
zondag 5 februari 2012
zondag 5 februari
Sport verbroedert zei de ene Egyptische voetbalfan, laten we hem voor het gemak even Kaïn noemen, tegen de ander/Abel en gaf hem vervolgens een doodklap.
Sport verbroedert inderdaad, zolang je voor dezelfde atleet of ploeg supportert, wel te verstaan. Rotterdam-zuid zingt, hand in hand kameraden, maar 020-ers de hand schudden, laat staan reiken is wel veel gevraagd.
....Maar als Ons Oranje gaat spelen dan..
Inderdaad dan worden straten versierd met oranje parafernalia, verrijzen er tribunes in woonkamers en achtertuintjes en draait Heineken Zoetermeer dubbele shifts.
Verbroedering ja, maar dan wel tot aan de oostgrens, want ja, het blijven Duitsers hé.
Waar gaat dit heen hoor ik u denken, welnu sport verbroedert toch ook echt.
Als koning winter zijn tenten heeft opgeslagen in de lage landen, dan verlaten we massaal onze huizen om op het ijs een volksfeest aan te richten waarbij een ieder welkom is. De schaatssport verbroedert, het is de magie van de kou, de betovering van de schaatsbeweging en het gaan over waterwegen die anders slechts door eenden en ander gebroed worden gebruikt.
Drie dagen duurt de betovering al, en oh yeh, ook hier komt de sleet al een beetje op. De schaatsen worden wat botter en de spieren wat stijver. De snert en glühwein doen onze peristaltiek geen goed. Kortom het is een uitkomst dat het morgen maandag is.
Vandaag echter was het nog feest, broeders ... en natuurlijk ook zusters.
Sport verbroedert inderdaad, zolang je voor dezelfde atleet of ploeg supportert, wel te verstaan. Rotterdam-zuid zingt, hand in hand kameraden, maar 020-ers de hand schudden, laat staan reiken is wel veel gevraagd.
....Maar als Ons Oranje gaat spelen dan..
Inderdaad dan worden straten versierd met oranje parafernalia, verrijzen er tribunes in woonkamers en achtertuintjes en draait Heineken Zoetermeer dubbele shifts.
Verbroedering ja, maar dan wel tot aan de oostgrens, want ja, het blijven Duitsers hé.
Waar gaat dit heen hoor ik u denken, welnu sport verbroedert toch ook echt.
Als koning winter zijn tenten heeft opgeslagen in de lage landen, dan verlaten we massaal onze huizen om op het ijs een volksfeest aan te richten waarbij een ieder welkom is. De schaatssport verbroedert, het is de magie van de kou, de betovering van de schaatsbeweging en het gaan over waterwegen die anders slechts door eenden en ander gebroed worden gebruikt.
Drie dagen duurt de betovering al, en oh yeh, ook hier komt de sleet al een beetje op. De schaatsen worden wat botter en de spieren wat stijver. De snert en glühwein doen onze peristaltiek geen goed. Kortom het is een uitkomst dat het morgen maandag is.
Vandaag echter was het nog feest, broeders ... en natuurlijk ook zusters.
zaterdag 4 februari 2012
zaterdag 4 februari
..wake up in a winter wonderland......
Gisteravond reden we naar huis, na ons bezoek aan de ijsbaan, een geweldig gezicht, de relatief warme Lek lag enorm te dampen in het licht van lantaarnpalen. Al die waterdamp is neergeslagen op bomen, huizen en al het andere wat het tegenkwam.
Vanochtend konden we het sprookjesachtige decor, dat deze nachtelijke arbeid had opgeleverd, bewonderen. Bewonderen en sprookjesachtig zijn hier wel op zijn plaats, als je hier niet van onder de indruk bent... dan ..dan ik zou niet weten wat, maar dan wordt het toch tijd voor een goed gesprek op de sofa.
Tjasse heeft een bewogen dag achter de rug, vanochtend gingen we met z'n drieën schaatsen bij mijn ouders. Toen bleek dat hospitalisering ook een geestelijke component heeft. Tjas durfde het ijs niet op met schaatsen, bang als hij was dat hij zou vallen en zijn lijn (Hickman katheter) uit zijn ader zou worden gerukt.
Oké ze hebben vanuit Sophia voetballen en alle andere contactsporten juist om deze reden sterk afgeraden, maar deze bezorgdheid had naar onze smaak meer te maken met een psychologisch blokkade. Daar moest hij dan maar even doorheen worden geholpen, maar noch ons slijmen noch ons dreigen had enig positief effect. Het enige effect was dat het moment per minuut dramatischer en minder sprookjesachtig werd.
Dus ..let it go, let it be..
Vanmiddag zouden we ook nog even bij de buren gaan schaatsen, en toen..... stond hij ineens toch op zijn schaatsen, sterker nog, hij sloot aan bij zijn groepje matties, die even naar de Loet wilde schaatsen. Ben ik toch maar meegegaan, want dat vond ik nog wel een beetje veel van het goede. Beschermers zijn prima te gebruiken als sleepkabels en zo zijn we bij de N 210 gekomen.
Is wel gaaf hoor.... door het besneeuwde land met drie matties en je kale zoon ... niemand vond het vreemd maar wel voelde we allemaal dat het eigenlijk net zo sprookjesachtig was als het decor.
Gisteravond reden we naar huis, na ons bezoek aan de ijsbaan, een geweldig gezicht, de relatief warme Lek lag enorm te dampen in het licht van lantaarnpalen. Al die waterdamp is neergeslagen op bomen, huizen en al het andere wat het tegenkwam.
Vanochtend konden we het sprookjesachtige decor, dat deze nachtelijke arbeid had opgeleverd, bewonderen. Bewonderen en sprookjesachtig zijn hier wel op zijn plaats, als je hier niet van onder de indruk bent... dan ..dan ik zou niet weten wat, maar dan wordt het toch tijd voor een goed gesprek op de sofa.
Tjasse heeft een bewogen dag achter de rug, vanochtend gingen we met z'n drieën schaatsen bij mijn ouders. Toen bleek dat hospitalisering ook een geestelijke component heeft. Tjas durfde het ijs niet op met schaatsen, bang als hij was dat hij zou vallen en zijn lijn (Hickman katheter) uit zijn ader zou worden gerukt.
Oké ze hebben vanuit Sophia voetballen en alle andere contactsporten juist om deze reden sterk afgeraden, maar deze bezorgdheid had naar onze smaak meer te maken met een psychologisch blokkade. Daar moest hij dan maar even doorheen worden geholpen, maar noch ons slijmen noch ons dreigen had enig positief effect. Het enige effect was dat het moment per minuut dramatischer en minder sprookjesachtig werd.
Dus ..let it go, let it be..
Vanmiddag zouden we ook nog even bij de buren gaan schaatsen, en toen..... stond hij ineens toch op zijn schaatsen, sterker nog, hij sloot aan bij zijn groepje matties, die even naar de Loet wilde schaatsen. Ben ik toch maar meegegaan, want dat vond ik nog wel een beetje veel van het goede. Beschermers zijn prima te gebruiken als sleepkabels en zo zijn we bij de N 210 gekomen.
Is wel gaaf hoor.... door het besneeuwde land met drie matties en je kale zoon ... niemand vond het vreemd maar wel voelde we allemaal dat het eigenlijk net zo sprookjesachtig was als het decor.
vrijdag 3 februari 2012
vrijdag 3 februari
"Verleden jaar kreeg ik klapschaatsen voor mijn verjaardag, pracht dingen, schaatsen geweldig, maar hebben nog geen natuurijs onder zich gehad.
Bah, ik wil die schaatsen uit het vet. Koek en zopie. Koude tenen en warme chocolademelk. Rugpijn van het diep zitten. Met je laatste krachten inpikken bij een groepje voorbij snellende Lekstreekrijders. De polder door naar Haastrecht, of naar de overkant voor een rondje molentocht..."
Weblog Tjasse Ottingh 5 januari.
Zo ze hebben het harde water gevoeld, vanavond even met El geschaatst op onze onvolprezen natuurijsbaan in Lekkerkerk. Ik voel me bovenbenen een heel klein beetje, koude tenen, waterige oogjes maar wat is schaatsen toch een ongelooflijk mooie beweging.
Zonde van die sneeuw van vanmiddag, schaatsen in de polder wordt een heel stuk moeilijker nu, maar er is ijs dus niet zeuren. Vaak hoor je dat schaatsen moeilijk is, dat valt mee. Het is een kwestie van balans vinden en vertrouwen in je zelf hebben. Balans vinden door recht op je schaatsen te staan en naar voren te kijken, gewicht boven je glijbeen en dan steeds een beetje meer vertrouwen krijgen in je eigen schaatskunde.
Het is een analogie voor alles, voor het leven..
Net zoals Tjasse vertrouwen hebben dat het goed komt en naar voren kijken.
Ik hoorde van de week een interview met Humberto Tan: hij verloor twee broers en vertelde dat hij toch gelukkig kon zijn. Toen de interviewer hem vroeg hoe hij dat kon, had hij een kort antwoord.
"....ik heb één enorm voordeel, ik heb een slecht geheugen"
Vergeet alles, ga dit weekend nog het ijs op, op die smalle ijzers, kijk recht vooruit, en leef.......
Bah, ik wil die schaatsen uit het vet. Koek en zopie. Koude tenen en warme chocolademelk. Rugpijn van het diep zitten. Met je laatste krachten inpikken bij een groepje voorbij snellende Lekstreekrijders. De polder door naar Haastrecht, of naar de overkant voor een rondje molentocht..."
Weblog Tjasse Ottingh 5 januari.
Zo ze hebben het harde water gevoeld, vanavond even met El geschaatst op onze onvolprezen natuurijsbaan in Lekkerkerk. Ik voel me bovenbenen een heel klein beetje, koude tenen, waterige oogjes maar wat is schaatsen toch een ongelooflijk mooie beweging.
Zonde van die sneeuw van vanmiddag, schaatsen in de polder wordt een heel stuk moeilijker nu, maar er is ijs dus niet zeuren. Vaak hoor je dat schaatsen moeilijk is, dat valt mee. Het is een kwestie van balans vinden en vertrouwen in je zelf hebben. Balans vinden door recht op je schaatsen te staan en naar voren te kijken, gewicht boven je glijbeen en dan steeds een beetje meer vertrouwen krijgen in je eigen schaatskunde.
Het is een analogie voor alles, voor het leven..
Net zoals Tjasse vertrouwen hebben dat het goed komt en naar voren kijken.
Ik hoorde van de week een interview met Humberto Tan: hij verloor twee broers en vertelde dat hij toch gelukkig kon zijn. Toen de interviewer hem vroeg hoe hij dat kon, had hij een kort antwoord.
"....ik heb één enorm voordeel, ik heb een slecht geheugen"
Vergeet alles, ga dit weekend nog het ijs op, op die smalle ijzers, kijk recht vooruit, en leef.......
donderdag 2 februari 2012
donderdag 2 februari
Vanavond met de toekomst bezig geweest. Een tijdje leefde we werkelijk van dag tot dag, maar tegenwoordig durven we weer wat te plannen en moeten we ons met de schoolkeuze gaan bezig houden voor Tjasse.
Vandaag was er een open huis in het Krimpenerwaardcollege. Na mijn werk dus direct door gereden. Kon ik in eerste instantie toch niet eens mijn auto kwijt. Dat zegt natuurlijk iets over de belangstelling, maar misschien ook over de grootte van de school.
Oude herinneringen kwamen boven drijven en ik kwam zelfs nog wat oud leerkrachten tegen, heel bijzonder, omdat het in mijn gevoel wel heel lang geleden is geweest dat ik daar in de schoolbanken zat.
De school zelf was qua sfeer nog niet eens zoveel veranderd, het natuurkunde- en scheikunde lokaal hadden nog steeds de oude plaats ( en voor wie hem nog kennen Dhr. Bakker ben ik ook nog tegen gekomen ).
Voor mij een oude herinnering, voor Tjasse een nieuw begin ?
Hij is er nog niet uit, zelfs nog niet geweest, we moeten er nog maar eens op een ander tijdstip een kijkje gaan nemen. Schoonhoven of Krimpen, voor als nog lijkt het de eerste te worden, maar zover is het nog niet....
Vandaag was er een open huis in het Krimpenerwaardcollege. Na mijn werk dus direct door gereden. Kon ik in eerste instantie toch niet eens mijn auto kwijt. Dat zegt natuurlijk iets over de belangstelling, maar misschien ook over de grootte van de school.
Oude herinneringen kwamen boven drijven en ik kwam zelfs nog wat oud leerkrachten tegen, heel bijzonder, omdat het in mijn gevoel wel heel lang geleden is geweest dat ik daar in de schoolbanken zat.
De school zelf was qua sfeer nog niet eens zoveel veranderd, het natuurkunde- en scheikunde lokaal hadden nog steeds de oude plaats ( en voor wie hem nog kennen Dhr. Bakker ben ik ook nog tegen gekomen ).
Voor mij een oude herinnering, voor Tjasse een nieuw begin ?
Hij is er nog niet uit, zelfs nog niet geweest, we moeten er nog maar eens op een ander tijdstip een kijkje gaan nemen. Schoonhoven of Krimpen, voor als nog lijkt het de eerste te worden, maar zover is het nog niet....
woensdag 1 februari 2012
woensdag 1 februari
Ik mag nooit meer enge verhalen op de weblog zetten.
Ik mag nooit meer enge verhalen op de weblog zetten.
Ik mag nooit meer enge verhalen op de weblog zetten.
Ik mag no o o i t m..e.eee...........r............
Onze welgemeende excuses voor de weblog van 30 januari.
Ineens stond dit verhaaltje op het beeldscherm, eigenlijk kunt u mij dat niet kwalijk nemen, zo soms heeft het verhaal een eigen dynamiek, een eigengereidheid (noem mij een woord in het Nederlands met meer dan drie keer de korte ei erin) die niet te stoppen is.
En ja wie ben ik dan om het u te onthouden! Trouwens nergens hebben we ooit spelregels afgesproken over wat er vermeld kan/moet worden in de weblog. Wij schrijven, soms reageert u, maar daar blijft het bij..
Oh ja, met Tjasse gaat het goed, zijn wimpers is hij wel weer kwijt, die chemo is een effectief ontbladeringsmiddel.
Er is nog wel een kwestie die al enige tijd boven de markt hangt. Een zwaard van Damocles, mmmwah zo zou ik het niet willen noemen, maar wel een netelige kwestie.
Elf augustus 2011 begonnen we stuntelig aan deze serie weblogs, dat betekent, dat er al zo'n 178 zijn verschenen. Het weblog heeft best aardig gefunctioneerd, er is een trouwe schare lezers ontstaan, die maar mooi op de hoogte blijven van het wel en wee van ons aller Tjasse. De laatste weken gaat het goed met Tjasse, zijn herstel heeft tijd nodig maar lijkt gestaag zijn opmars voort te zetten.
Wat valt er dan nog te melden, kortom is het weblog nog nodig. Wanneer stop je met zoiets, welnu na rijp beraad denken wij, nu, om na de uitslagen van 13 februari het weblog van Tjasse aan de wilgen te hangen. We kunnen natuurlijk ook uit gaan faseren, een prachtige ambtelijke uitdrukking die staat voor van dagelijks naar wekelijks naar maandelijks. Maar ja wie gaat er dan nog de moeite nemen om te lezen als je niet weet wanneer er iets gaat verschijnen.
Of moet het weblog van karakter veranderen, meeeeer enge verhalen of meer iets van een column-achtige weblog, het heeft ook wel iets hoor, elke dag iets de wereld in smijten...
Samenvattend 13 februari is een pracht slotakkoord, maar hoe denkt u erover geachte lezersschare.. .
Sommige hebben al gesuggereerd dat we er iets mee moeten doen, deze ervaring delen, tja dat is nog al wat, kijk: hoewel de weblog wereldwijd te lezen is, is het uitgeven van zoiets een actieve manier om lezerspubliek te krijgen. Ik vraag me af of Tjasse daarbij gebaat is. Allemaal bespiegelingen......
Ik mag nooit meer enge verhalen op de weblog zetten.
Ik mag nooit meer enge verhalen op de weblog zetten.
Ik mag no o o i t m..e.eee...........r............
Onze welgemeende excuses voor de weblog van 30 januari.
Ineens stond dit verhaaltje op het beeldscherm, eigenlijk kunt u mij dat niet kwalijk nemen, zo soms heeft het verhaal een eigen dynamiek, een eigengereidheid (noem mij een woord in het Nederlands met meer dan drie keer de korte ei erin) die niet te stoppen is.
En ja wie ben ik dan om het u te onthouden! Trouwens nergens hebben we ooit spelregels afgesproken over wat er vermeld kan/moet worden in de weblog. Wij schrijven, soms reageert u, maar daar blijft het bij..
Oh ja, met Tjasse gaat het goed, zijn wimpers is hij wel weer kwijt, die chemo is een effectief ontbladeringsmiddel.
Er is nog wel een kwestie die al enige tijd boven de markt hangt. Een zwaard van Damocles, mmmwah zo zou ik het niet willen noemen, maar wel een netelige kwestie.
Elf augustus 2011 begonnen we stuntelig aan deze serie weblogs, dat betekent, dat er al zo'n 178 zijn verschenen. Het weblog heeft best aardig gefunctioneerd, er is een trouwe schare lezers ontstaan, die maar mooi op de hoogte blijven van het wel en wee van ons aller Tjasse. De laatste weken gaat het goed met Tjasse, zijn herstel heeft tijd nodig maar lijkt gestaag zijn opmars voort te zetten.
Wat valt er dan nog te melden, kortom is het weblog nog nodig. Wanneer stop je met zoiets, welnu na rijp beraad denken wij, nu, om na de uitslagen van 13 februari het weblog van Tjasse aan de wilgen te hangen. We kunnen natuurlijk ook uit gaan faseren, een prachtige ambtelijke uitdrukking die staat voor van dagelijks naar wekelijks naar maandelijks. Maar ja wie gaat er dan nog de moeite nemen om te lezen als je niet weet wanneer er iets gaat verschijnen.
Of moet het weblog van karakter veranderen, meeeeer enge verhalen of meer iets van een column-achtige weblog, het heeft ook wel iets hoor, elke dag iets de wereld in smijten...
Samenvattend 13 februari is een pracht slotakkoord, maar hoe denkt u erover geachte lezersschare.. .
Sommige hebben al gesuggereerd dat we er iets mee moeten doen, deze ervaring delen, tja dat is nog al wat, kijk: hoewel de weblog wereldwijd te lezen is, is het uitgeven van zoiets een actieve manier om lezerspubliek te krijgen. Ik vraag me af of Tjasse daarbij gebaat is. Allemaal bespiegelingen......
Abonneren op:
Posts (Atom)