zaterdag 4 februari

..wake up in a winter wonderland......

Gisteravond reden we naar huis, na ons bezoek aan de ijsbaan, een geweldig gezicht, de relatief warme Lek lag enorm te dampen in het licht van lantaarnpalen. Al die waterdamp is neergeslagen op bomen, huizen en al het andere wat het tegenkwam.
Vanochtend konden we het sprookjesachtige decor, dat deze nachtelijke arbeid had opgeleverd, bewonderen. Bewonderen en sprookjesachtig zijn hier wel op zijn plaats, als je hier niet van onder de indruk bent... dan ..dan ik zou niet weten wat, maar dan wordt het toch tijd voor een goed gesprek op de sofa.

Tjasse heeft een bewogen dag achter de rug, vanochtend gingen we met z'n drieën schaatsen bij mijn ouders. Toen bleek dat hospitalisering ook een geestelijke component heeft. Tjas durfde het ijs niet op met schaatsen, bang als hij was dat hij zou vallen en zijn lijn (Hickman katheter) uit zijn ader zou worden gerukt.
Oké ze hebben vanuit Sophia voetballen en alle andere contactsporten juist om deze reden sterk afgeraden, maar deze bezorgdheid had naar onze smaak meer te maken met een psychologisch blokkade. Daar moest hij dan maar even doorheen worden geholpen, maar noch ons slijmen noch ons dreigen had enig positief effect. Het enige effect was dat het moment per minuut dramatischer en minder sprookjesachtig werd.
Dus ..let it go, let it be..

Vanmiddag zouden we ook nog even bij de buren gaan schaatsen, en toen..... stond hij ineens toch op zijn schaatsen, sterker nog, hij sloot aan bij zijn groepje matties, die even naar de Loet wilde schaatsen. Ben ik toch maar meegegaan, want dat vond ik nog wel een beetje veel van het goede. Beschermers zijn prima te gebruiken als sleepkabels en zo zijn we bij de N 210 gekomen.

Is wel gaaf hoor.... door het besneeuwde land met drie matties en je kale zoon ... niemand vond het vreemd maar wel voelde we allemaal dat het eigenlijk net zo sprookjesachtig was als het decor.