Hoe luidt ook alweer het spreekwoord "Oost West thuis best".
Lekker uit geslapen op ons eigen bed, behalve Rien want die moest vandaag aan het werk.
Koffers opgeruimd, wassen gedraaid, boodschappen gedaan, en bij thuis komst zei Nienke:
Tjasse is al weg naar z'n vriendje. Bij het proces hoort dit er ook bij, loslaten.
Volgens Nienke had hij nog een boterham gegeten, maar zien dus wanneer hij weer boven water zou komen. Gelukkig wist ik wel waar hij heen was.
Aan het einde van de middag toch maar even gebeld en afgesproken hoe laat hij naar huis moest komen.
Met rode konen van het speelgenot en het fietsen arriveerde hij. Opgetogen en uitgelaten.
Ja, zo was het.
Wel gaf Tjasse vanavond nog aan het spannend te vinden om maandag weer naar het ziekenhuis te gaan, niet vanwege de bloedwaarden, want die zullen nu toch wel goed zijn, maar vanwege het feit dat hij voor de beenmergpunctie en de ruggeprik toch even onder narcose moet. Bovendien gaf hij te kennen, heeft hij daarna een stijve rug. Gelukkig hebben we iemand in de familie die daar nog wat aan zou kunnen doen.
Hallo alle 4.
BeantwoordenVerwijderenGek...we hebben het idee dat we jullie gemist hebben,ondanks dat we elkaar zelden zien. Wat een blog al niet kan doen!.
Fijn te lezen dat het goed geweest is en dat jullie min of meer ontkoppeld zijn van de grootste zorgen.
Nou Tjass,we hopen dat morgen alles kan gebeuren wat moet,en daarna vol gas je leventje weer op kan gaan pakken.
Pim en stien