Ai ....geen foto gemaakt met de mobiel, denkt El op het moment dat de verpleegkundigen zijn uitgezongen en Tjasse zijn cadeau (een schaal model van een Ferrari) al heeft uitgepakt.
De gang en deur zijn versierd, hiep, hiep hoera Tjasse 12 jaar, ze maken er wel werk van hier in Sophia.
Even na half tien rijden we richting Lekkerkerk, we scoren nog een appelkruimelvlaai in de Crimpenhof en zijn net voor half elf thuis. Even later zitten we met grootouders en oppas koffie te drinken. Het is een beetje vreemd, maar wel goed zo.
Ze (Tjasse en zijn matties) laten zich de frikandellen en kroketten goed smaken, en daarna is het gamen vanaf de twee- en driezitsbankbank. Het is inderdaad een klein bescheiden feestje, maar Tjas heeft het hoogste woord en het reuze naar zijn zin.
Oom Arie brengt ons weer naar Sophia, want om zeven uur moeten we terug zijn voor de volgende ronde antibioticum. Het gesprek gaat natuurlijk over de Elfstedentocht. Oom Arie heeft hem al drie keer uitgereden en gaat wellicht over een paar dagen op voor nummer vier. Als we binnen zijn horen we dat er dadelijk een persconferentie van de Vereniging is over de mogelijkheid van een zestiende Elfstedentocht.
Ik loop, zoals ik dat zo vaak doe met bezoek, met Arie mee naar zijn auto en wens hem veel succes bij een mogelijke tocht. Op de weg terug naar de box voel ik me vreemd, als of ik hier niet meer hoor te zijn. Bij navraag heeft Tjasse daar veel minder last van. Hij lijkt zich overal thuis te voelen waar hij met zijn ps-3 kan spelen.
De tocht der tochten is inmiddels van de baan. De box voelt als dezelfde hotelkamer maar dan op de terugweg. Verwachtingen creëren teleurstellingen, Tjasse doet het beter als ik, ik verwachtte hier niet meer te overnachten en zit hier nu toch weer. Beetje een downer, zou Nienke zeggen. Tjasse koestert geen concrete verwachtingen dus zit hij safe.
Morgen maar eens kijken hoe we verder gaan met onze 12-jarige. Wordt het een weekendje overblijven of mogen we morgen al naar huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten