vrijdag 3 februari

"Verleden jaar kreeg ik klapschaatsen voor mijn verjaardag, pracht dingen, schaatsen geweldig, maar hebben nog geen natuurijs onder zich gehad.
Bah, ik wil die schaatsen uit het vet.   Koek en zopie.   Koude tenen en warme chocolademelk.   Rugpijn van het diep zitten.   Met je laatste krachten inpikken bij een groepje voorbij snellende Lekstreekrijders. De polder door naar Haastrecht, of naar de overkant voor een rondje molentocht..."
Weblog Tjasse Ottingh 5 januari.

Zo ze hebben het harde water gevoeld, vanavond even met El geschaatst op onze onvolprezen natuurijsbaan in Lekkerkerk. Ik voel me bovenbenen een heel klein beetje, koude tenen, waterige oogjes maar wat is schaatsen toch een ongelooflijk mooie beweging.

Zonde van die sneeuw van vanmiddag, schaatsen in de polder wordt een heel stuk moeilijker nu, maar er is ijs dus niet zeuren. Vaak hoor je dat schaatsen moeilijk is, dat valt mee. Het is een kwestie van balans vinden en vertrouwen in je zelf hebben. Balans vinden door recht op je schaatsen te staan en naar voren te kijken, gewicht boven je glijbeen en dan steeds een beetje meer vertrouwen krijgen in je eigen schaatskunde.

Het is een analogie voor alles, voor het leven..

Net zoals Tjasse vertrouwen hebben dat het goed komt en naar voren kijken.

Ik hoorde van de week een interview met Humberto Tan: hij verloor twee broers en vertelde dat hij toch gelukkig kon zijn. Toen de interviewer hem vroeg hoe hij dat kon, had hij een kort antwoord.

"....ik heb één enorm voordeel, ik heb een slecht geheugen"

Vergeet alles, ga dit weekend nog het ijs op, op die smalle ijzers, kijk recht vooruit, en leef.......