dinsdag 28 februari

"Het is al tien uur, Tjas" "Oh dan kan ik nog na de ochtendpauze naar school" en vliegensvlug is hij zijn bed uit, en heeft zijn kleren al aan. Snel werkt hij zijn ontbijt naar binnen, voor het eerst in maanden geen antibioticum pillen, en hij zou al bijna wegfietsen. "Het is beter als ik je even breng Tjas, spaar je krachten".

Op school komt hij precies in het speelkwartiertje het schoolplein oplopen, even lijkt het erop dat niemand in de gaten heeft dat hij er weer is, even maar...
Voor kinderen is het meer van: "" Hé ben je er weer, gaat het goed, oh mooi. Doe je mee met tikkertje...
Zo houterig als hij nog loopt, doet hij natuurlijk volop mee. Hij valt, struikelt (en oh ja die lijn zit nog in een ader, en bungelt 20 centimeter vanuit zijn borst) en lacht. Voorzichtig doen is voor watjes!

Vanmiddag is hij toch maar thuis gebleven. Best vermoeiend allemaal.
Tjasse krijgt een aangepast rooster op school zodat hij zoveel mogelijk wordt bijgespijkerd in zaken die aan hem voorbij zijn gegaan. De cito-toets moet hij ook nog inhalen en tot die tijd is het oefenen in de tijd die hij op school en thuis heeft.

Volgende week maandag (5 maart) krijgen we de uitslagen van de eindcontrole van gisteren, tot die tijd, en misschien nog wel iets langer (we vinden het zelf ook best een beetje/heel leuk hoor!) blijven de blogs in de lucht.

Zijn bloedwaarden zijn nu zo goed dat hij geen risico meer loopt als hij zich mengt onder het volk. Dat betekent dus weer een sociaal leven. Dat is waar hij naar snakt. Weer één van de boys zijn, op school, op de voetbal en in de buurt.
Niet meer die jongen die kanker heeft, zelfs niet meer de jongen die kanker had, nee gewoon Tjasse...