maandag 27 februari

 - de lêste leadsjes weage 't swierst -
 - the last mile is the longest -

Al weer zijn we bijzonder rap in Rotterdam, de voorjaarsvakantie laat zich gelden en wij zijn dus ruim op tijd in Sophia. Na een half uurtje gaat de prikkamer open en kan er bloed getapt worden. Een uurtje later horen we de bloedwaarden, Hb 8,6 Trombo's 253 Leuco's 2,5 Neutro,s 1,60 dat zijn dus de waarden waar je vroeg voor uit je bed wilt komen, niet waar.
Al snel krijgen we een plekje op de day-care, waar we het ons gemakkelijk maken, zonder te weten wanneer de OK Tjasse kan ontvangen. Blijkbaar weten de verpleegkundigen ook niet hoe laat het gaat worden, ze gaan hem er tussen schuiven als ze tijd hebben, denk ik. Kijk daar is de soep van twaalf uur, ruikt goed, gevulde groentesoep en net als je na lang blazen het eerste soepballetje achter je huig parkeert is het ...."opschieten ze verwachten ons binnen vijf minuten op ok 3" . Timing is everything.

In de lift zegt de verpleegkundige ineens tegen Tjasse "gaat het wel goed?" "Ja hoor maar ik wordt toch een beetje zenuwachtig" zegt hij. Heerlijk die eerlijkheid, ik had waarschijnlijk iets gezegd van "oh het is hier ook zo warm".
De operatie stelt niet veel voor, routineklus zo'n beenmergpunctie, dus na vijftien minuten mag ik al naar de uitslaapkamer. Tjasse komt al snel bij zijn positieven en klaagt gelijk over pijn in de rug, niet zo verwonderlijk en in rap tempo verdwijnt de pijnstilling in zijn Hickmann katheter. De pijn wordt na een stief half uurtje minder en de tranen (ja echt ! niet vaak gezien, maar nu wel) kunnen gedroogd. Dan volgt een discussie tussen de afdelingsverpleegkundigen en de functionarissen van de verkoeverkamer, de papieren blijken niet op orde, na een kwartier bellen en zoeken kunnen we terug naar de day-care.
Door de relatief grote hoeveelheid pijnstilling gaat het wel iets langer duren voor we naar huis kunnen dus gaat Elly ons ophalen als ze uit haar werk komt. Ze zegt dat ze rond half zeven bij ons kan zijn. Probleempje de day-care sluit om vijf uur, we zoeken na vijven ons heil bij de lege zithoek van de receptie. Tjasse zoekt nog een vriendje op die in de box ligt en diep in zijn chemodip zit. Net als we mama weer willen gaan bellen, komt ze aanlopen met de rolstoel, waar we om gevraagd hebben. Tegen zeven uur verlaten we de parkeergarage, ik ben bij Tjasse op de achterbank gaan zitten, van de pijnstilling wordt je altijd een beetje misselijk en de dag is hem niet in de koude kleren gaan zitten, en.....

Er is nog één loodje te gaan...
We hebben het al eerder gezegd, als je een tijd niet in Sophia bent geweest, heb je altijd de vrees dat als je terugkomt, iemand zal missen.

Vandaag kreeg die angst een gezicht.

Op de Boompjes heb ik het aan Tjasse en Elly vertelt, we hebben even gejankt, dat lucht op, we wisten dat het ging gebeuren en toch knijpt het je keel dicht.
Tjasse wilde na thuiskomst gelijk naar bed, hij had het een beetje gehad, we hebben nog gebeden voor een mooi plaatsje in de hemel voor die jongen...

Morgen verder,  
het wordt voorjaar,
elk jaar weer,
ik weet het zeker....