Om even over achten werd ik pas wakker vanochtend en Tjasse zelfs pas na half negen. Hij had prima geslapen, niet zo lekker als thuis, maar toch. Volgens Tjasse zat het geheim er gewoon in, laat naar bed te gaan, en de uitslag van The Voice liet nogal even op zich wachten. Zijn advies was om vanavond weer niet te vroeg naar bed te gaan, nu dat zullen we nog wel eens zien.
Vanochtend nog even een wandeling gemaakt door het ziekenhuis en z'n PS-3- maatje Delano bezocht, deze mocht vandaag met dagverlof, maar moest zich vanavond weer melden. Hij heeft nog een hele weg te gaan even als een aantal andere kinderen die hier liggen. Het voelt bijna raar om hier te zijn. Met Tjasse gaat alles, naar omstandigheden, goed, maar je realiseert je dat niet iedereen "dat geluk" heeft.
Wij gaan dinsdag naar huis met een rugzak vol aan emoties en ervaringen, hopelijk krijgt dit een plekje, het is een ervaring die ons rijker maakt en hopelijk wijzer.
Vanochtend zijn er nog twee patiënten geweest, maar beide kregen hun medicatie en waren binnen een uur weer weg. Zodoende hebben we de zaal nog steeds voor ons zelf. Vanmiddag twee keer bezoek gehad en dat was wel erg fijn voor de afleiding, want nu Tjasse zich zo goed voelt verveelt hij zich ook sneller.
Inmiddels speelt Tjasse weer een spelletje op de PS3, vooral online spelen is een hele uitdaging, want dat kan niet huis. Ik ga zo meteen verder in mijn boek, iets wat thuis niet zo snel lukt, maar hier inmiddels wel. Het geeft aan hoe vertrouwd we ons hier voelen, maar vooral hoe goed het met Tjasse gaat. Nog even kijken wat de tv ons brengt vanavond, anders lukt het misschien wel om mijn boek uit te lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten