"En pap, een beetje geslapen?"
Het is kwart over acht, ik stap net uit de badkamer, als Tjasse me dit vraagt.
"Jawhoor best aardig en jij."
"Gaat wel."
"Ja, beetje pijn in mijn rug" zeg ik "die opklapbedjes, tis niet echt veel.
"Nee en het is ook best licht op zaal door al die tl-balken op de gang".
"Ja en die zusters die vannacht om half twee nog een keer chemo aanhingen hadden een zaklamp bij zich die de vergelijking met stadion verlichting glansrijk zou doorstaan".
"Echt hé, best irritant".
"Ik heb trouwens na zes uur helemaal niet meer geslapen".
"Oh jij ook al niet".
Al pratend komen deze - mag ik zeggen ziekenhuis-veteranen - tot de conclusie dat ze het slapen op zaal helemaal niet meer gewoon zijn. Het zijn doetjes geworden. Hebben ze een zaal voor zichzelf, is het weer niet goed.
Nou dat is ook niet waar!!
Vanavond kwam het drommels goed uit dat we een zaal alleen hadden. Want het werd met de komst van eerst Elly en Nienke en daarna Ome Ton, Daan en Anne een gezellige drukte. Ik had wel eens willen zien hoe dat gelopen had als er vier patiënten en vier ouders op dezelfde zaal hadden gelegen.
Oh ja met de patiënt gaat het nog prima, alhoewel hij vanochtend nadat ik vertelt had dat er een patiënt bij zou komen, en er prompt een kinderledikantje naar binnen werd gereden, toch wat witjes wegtrok....
"....ze gaan hier toch geen peuter naast me leggen, dan doe ik vannacht zeker geen oog meer dicht..."
De jongen die bij hem op zaal zou komen bleek een zestienjarige game-fanaat die - helaas pindakaas - te lage bloedwaarden had om te worden opgenomen.
Het kan verkeren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten