maandag 30 januari

Opeens…

Opeens voelt Tjasse het aanrecht in zijn rug, er staan drie mannen in de keuken. Hij kan geen kant meer op en zegt met een vreemd klinkende stem: “de telefoon staat in de vensterbank hoor, u mag wel even bellen”.

“Ah, de telefoon” de kleinste van de drie mannen loopt naar het apparaat en trekt in één ruk de lijn uit het toestel. “Helemaal vergeten, we hebben ons mobieltje nog, hij houdt zijn telefoon omhoog ha,ha,ha..

Trouwens nu we toch binnen zijn, kun je ons vast even helpen, zijn we zo weer weg, is beter voor iedereen……”

Er wordt gezegd dat er een wit busje door het dorp rijdt, een busje met een buitenlands kenteken. De bestuurder belt, bij een ogenschijnlijk, willekeurig adres aan en vraagt in gebroken Nederlands of hij even mag bellen, tegen betaling natuurlijk. Hij is verdwaald en staat zonder benzine, maar zijn vrienden wonen gelukkig dichtbij. Als hij ze even mag bellen, zijn ze zo hier, om hem weer op weg te helpen.

Wie wil er niet zijn medemens helpen, dus komt u binnen…. en verdraaid zijn vrienden zijn inderdaad dichtbij, heel dichtbij…

Dit verhaal doet de ronde in Lekkerkerk, en wellicht is het waar, geen idee.

Dit soort verhalen over potloodventers, als clown verklede kinderlokkers en handelaren in blonde slavinnen, kent vele varianten waar niemand het waarheidsgehalte van kan controleren. De gealarmeerde gemeenschap is een paar weken extra alert, en wee je gebeente als je de eigenaar bent van een wit busje met – pakweg – een Pools kenteken, dan heb je ineens heel veel uit te leggen.

Als na een paar weken de rust is weergekeerd, leggen we vervolgens de sleutel weer onder de buitenmat, en vermelden op Facebook dat we eerstvolgende week eens gaan genieten van een wintersportvakantie.

Ja, ja …. We houden elkaar alert.  Goed bezig!!