maandag 23 januari

Poe, poe dat was weer een loodzwaar stuk, gisteren op de weblog.
Ja, maar het afscheid nemen van, vooral de ouders, valt ons ook zwaar, het voelt als in de steek laten. Dat is een psychologisch effect (een groen golfje) maar knijpt je toch de keel dicht.

Sortir cést mourir un peu! Afscheid nemen is een beetje sterven. (bedoel ik niet zo morbide als het misschien klinkt).

Er is ook de blijdschap, die we ook van ouders ontvangen die nog een hele weg moeten gaan. We zijn er nog niet klaar, want we moeten nog tig keer op controle, maar slapen hopen we toch echt voortaan thuis te doen. Wat gaan we missen of missen we niets.

Ik ga missen:
- de altijd positieve houding van het medisch team
- het knikje van de schoonmaakster
- het blauwe vloertje in de badkamer
- de cappuccino uit de automaat (laat geen rechtgeaarde Italiaan dit horen)
- de heerlijke soep die om 12.00 uur langskomt
- het geluid van hakjes in de gang, de dokters zijn op ronde
- mijn fel groene shirts (mijn handelsmerk)
- nog duizend dingen die me nu niet te binnenschieten

Wat ik niet ga missen, ach dat kunt u zelf wel bedenken.

Belangrijkste is dat je iets meeneemt in je rugzakje. Elke keer dat we Sophia verlieten, namen we naast het vuile wasgoed vooral de mensen mee, De patiënten, het medisch team, de ouders en het bezoek.

Mensen wat kunnen we veel voor elkaar betekenen, ik hoop dat ik meeneem dat ik tijd maak voor mensen, alle mensen, dat zou mooi zijn.