zondag 11 december 2011

zondag 11 december

Als je een nieuwe auto zou kopen, laten we eens zeggen een groene Volkswagen Golf, dan valt het je ineens op hoeveel groene Golfjes je op de weg tegenkomt. Het is een psychologisch effect, geloof maar niet dat er echt meer rondrijden. Zo is het ook een beetje met ons, ineens zien en lezen we overal iets over kanker en kika, en bedenk je ineens hoeveel mensen je wel niet kent die kanker hadden of hebben. Dat komt natuurlijk omdat Tjasse ons groene Golfje is.
Zo kregen we de bijlage Vrouw van De Telegraaf nummer 50 9 t/m 15 december onder handen met als centrale thema Kika. Met een artikel over kankerpatiĆ«ntjes in het Sophia. Kinderen en ouders die je hebt leren kennen, waarmee je op zaal hebt geslapen, doen hun verhaal. Een bekend verhaal net even anders vertelt.

Vanmiddag hebben Elly en ik meer dan een uur gewandeld, het was waterkoud en er stond nog een dun windje. Pratende weg kwamen we er achter dat we allebei de laatste weken, ons bijna schuldig voelden ten opzichte van die andere kinderen en ouders. Kinderen die een moeilijker te genezen vorm van kanker hebben, of  ouders die helemaal aan het begin van de behandeling staan en nog met paniek-ogen rondlopen. 

Er lijkt ineens afstand te ontstaan tussen hen en ons, ik weet dat het ook een "groen Golfje" is. Een psychologisch effect. (Wellicht een gechargeerd voorbeeld: mensen uit de kampen, die na de oorlog terugkwamen,  voelden zich ook schuldig ten opzichte van hen die niet terugkwamen.) Als je weet dat het een effect is, dan kun je daar rekening mee houden. Er is alleen afstand als je die toelaat. Trouwens wij vonden het ook geweldig als kinderen op de afdeling voor het laatst een kuur hadden en blij naar huis mochten.

Gedeelde smart is halve smart, maar ook, gedeelde blijdschap is dubbele blijdschap.



p.s. met Tjasse gaat het crescendo !! Maar dat had u al begrepen.

3 opmerkingen:

  1. wat heerlijk om te lezen en te voelen door jullie berichten dat Tjasse zachtjes maar zeker terug aan het komen is in het "gewone" leven...
    Het lijkt me,na hier eens diep over nagedacht te hebben ,voor jullie en jullie dierbare om je heen, die zo intens meegeleefd hebben,toch een omschakeling om de draad weer gewoon op te pakken, met de bagage in je rugzak van wat is geweest.
    Maar de wetenschap van "is geweest" zal er voor zorgen dat jullie allemaal gewoon weer verder gaan van het moment dat het leven even stil leek te staan.

    Tjasse nog twee en het is gepiept.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. OOO, wat een herkenbaar verhaal...weer langzaamaan terug wandelen in het gewone leven, de ogenschijnlijk onbelangrijke kleine dingen weer kunnen doen. Voor Tjasse maar zeker ook voor jullie als gezin gaat er weer een soort nieuwe wereld open. Want hoewel het heel goed kan gaan en er gelukkig een stijgende lijn inzit, heb je voor altijd een rugzak bij je die soms geparkeerd staat in de kast maar soms zit hij ook ineens weer als een zware last op je rug. Dat moet je soort van gaan accepteren en beseffen dat je er altijd je hele leven lang mee geconfronteerd gaat raken in meer of mindere mate. En dat zal lastig zijn en worden en blijven, tenminste, dat is mijn ervaring.

    Ook dat eeuwige 'vreemde' schuldgevoel ....ooo...wat heb ik daar een last van gehad en nog steeds idd. Het ergste had ik dat toen we met zijn 6 van het revalidatieprogramma Herstel&Balans dat ik 3 maanden volgde, een maand of 5 na de laatste sessie bij de condoleance stonden bij 1 van de groepleden .....vreselijk....waarom?

    Ik had ook heel veel 'last' van het feit dat ik mijn dankbaarheid niet kwijt kon ofzo, ik was zooooooo blij en dankbaar hoe het met mij afgelopen was ...maar ik kon er niks mee. Een beetje in het geloof, maar zelfs dat vond ik lastig.

    Maar goed, probeer te genieten van hoe het nu gaat, van de stijgende lijn en vooral van elkaar !! Ik heb diep respect voor jullie!! Ik weet wat voor impact het heeft als 1 vd gezinsleden met deze ziekte geconfronteerd wordt, maar als het een kind betreft heeft dat nog 10x zoveel impact denk ik. Hoop dat nooit mee te maken, maar zowel, dan neem ik een voorbeeld aan jullie. Super hoe jullie het doen!

    Veel liefs en alvast fijne dagen met elkaar !!
    Agnita
    xxx

    BeantwoordenVerwijderen