zondag 13 november

Vandaag laat het weer het een beetje afweten bij ons. De hele dag hebben we last van laag hangende bewolking en de temperatuur vraagt om de winterjas. Toch is het vandaag een mooie dag geworden.

Al enige jaren zijn er dijkversterkingswerkzaamheden aan de Lekdijk in Opperduit bezig. Zo langzamerhand lopen ze ten einde, en, zo is ons verzekert, kunnen we weer met gerust hart achter de vernieuwde dijk ons vermoeide hoofd op ons kussen te ruste leggen. Het is een klus geweest die ons niet onberoerd heeft gelaten. Tonnen aan damwanden verdwenen in het binnendijkse talud, de dijk werd verbreed,verhoogt en hier en daar verlegt en enkele karakteristieke panden moesten het veld ruimen. Met alle moderne technieken en machines die daarbij zijn ingeschakeld, blijft het fundament van de dijk in wezen hetzelfde. Al eeuwenlang zijn dijken versterkt en verhoogt waarbij steeds is uitgegaan van het bestaande door vorige generaties neergelegde profiel. Voortbouwen op het bestaande biedt houvast en geeft zekerheid.

Uit de mis neemt één van ons meestal een kaart mee die door alle kerkgangers is getekend. Uit de Grote Kerk (PKN) krijgen we ook zo'n kaart, met nog veel meer afzenders. Deze keer komt met de kaart, een boodschapper mee, hij is uit het Rotterdamse gekomen om de mis bij te wonen (niet voor te gaan) en Tjasse op te zoeken. Het is een bijzondere ontmoeting geworden, waardoor we ons versterkt voelen.

Morgenochtend naar Sophia, de uitslag van de beenmergpunctie. Spannend?  Ja zeker. We bidden, hopen en geloven dat de kuren hun werk hebben gedaan.
Hoe het ook zij, we voelen ons gesterkt omdat de laatste vier maanden velen zoden aan onze dijk hebben gezet!