maandag 14 november

Vandaag liep het anders dan we ons hadden voorgesteld. Je denkt iets in de trant van: opstaan, ochtendritueel, ritje naar Sophia, bloedprikken en gesprek met oncoloog.
Eigenlijk heeft dat ook allemaal plaatsgevonden, alleen de setting (de omgeving en omstandigheden) werd iets anders dan we ons hadden voorgesteld.

Tot het bloedprikken leek alles gewoon te verlopen. Tjasse voelde zich al vanaf het ontwaken beroerd, logisch gezien het moment in de kuur. Na het bloedprikken, toen we plaats hadden genomen naast de koffieautomaat om op de oncoloog te wachten, voelde hij zich echt minder. Hij probeerde met zijn ademhaling zich te reguleren. Ogen fixeren op een punt op enige afstand en rustig en bewust inademen via de neus en uitademen via de mond. De verpleegkundige had al gezien dat het niet goed met hem ging, en even later vroeg ze Tjasse of hij op een bed wilde liggen. Dat was niet aan dovemans oren gezegd. Zo kwamen we op de daycare te liggen waar we ongeveer 10. 50 uur achter de gordijnen verdwenen.
De bloeduitslag gaf een duidelijke verklaring voor zijn beroerde toestand. Zijn Hb was gezakt naar 4,2. Zo'n l;age waarde geeft dan wel weer recht op de bonus in de vorm van een bloedtransfusie, deze keer rode bloedlichaampjes. Bloed bestelt bij de bloedbank (de buren van Sophia) met de aantekening dat het ongeveer in vier uur moest inlopen. Oké, dat wordt dus een andere dag dan voorgesteld.

En oh ja, jullie willen vast de oncoloog nog spreken....
Nou ja, enige interesse aan onze kant was wel aanwezig...

Waar is de oncoloog? Dat weten we even niet, maar ze is in het ziekenhuis. Na een half uurtje, Elly had inmiddels haar aan-huis-patiënten waar ze zou langsgaan als we uit Sophia zouden komen, geïnformeerd dat het wel iets later zou worden, is daar onze oncoloog met ...de onderzoeksverpleegkundige.

Deze verpleegkundige is een vrouw die patiënten werft voor medische onderzoeken. We kennen haar omdat Tjasse al eerder aan een onderzoek dat zij begeleide heeft meegedaan. Vervolgens gaat het een klein kwartiertje over twee onderzoeken waar ze Tjasse graag in zouden betrekken.
Aan het eind zegt de oncoloog, zijn er nog vragen. Nou ja .. eigenlijk wel heeft u al een uitslag van de beenmergpunctie. Oh ja, ....nou dat is goed hoor, helemaal schoon..
Zo het duurt even maar het hoge woord is eruit. Het komt er zo gewoontjes uit dat het helemaal geen joepie-moment meer is. Trouwens de uitslag van de botboring komt op zijn vroegst pas op woensdag.  Botboring ?? Ja ze hebben ook een botboring gedaan om te kijken of in de overgang van merg naar bot wellicht nog een kankercel verstopt zit. Goed, Tjasse en mij was dat niet bekend, Elly had er wel eens iets van vernomen.

Is dit nu een vreemde gang van zaken of niet. Wij hadden ons een voorstelling gemaakt van dit, naar ons idee, belangrijke gesprek.
Kamertje - tafeltje - felicitatie - blijde gezichten.
Mijn conclusie kan alleen maar zijn, dat de oncoloog bijna zeker was van een goede uitslag en het daarom zo terloops even meedeelde.
No hard feelings. Was het een minder goede uitslag geweest hadden we naar alle waarschijnlijkheid eind vorige week een vervelend telefoongesprek gehad.

Goed, Elly naar haar fysio-patiënten, bij Tjasse wordt bloed aangehangen en Rien sms-et wat wild in het rond. Vijf uur gaat de day-care dicht, 16.57 loopt het laatste dropje bloed naar binnen en kunnen we met een "opgepimpte" Tjasse huiswaarts keren. Alwaar ons een overheerlijke ovenschotel zuurkool wacht die ons belangeloos door een buurvrouw ter beschikking is gesteld.

Conclusie: 1. blijf flexibel denken 2. als een arts geen haast maakt is dat een goed teken!