donderdag 17 november

iiie,iiie........ Het geluidje van de handmatige morfinepomp licht prettig in het gehoor.

Het ziekenhuis kent vele geluiden. Als Tjasse pijn heeft kan hij middels een knopje (handmatig) zichzelf toegang verschaffen tot een extra shotje morfine. Elke keer als hij dat doet wordt dat geregistreerd zodat hij niet te vaak een extra shotje krijgt. Maar als hij drukt hoor je:  iiie,iiie. Het is een geruststellend geluidje, iets in de trand van, "hij heeft pijn maar maak je geen zorgen er wordt voor gezorgd" Iiie,iie.

Het ziekenhuis kent ook minder aangename geluidssignalen.
Daar is in de eerste plaats het geluid van de morfinepomp zelf, deze zorgt voor een constante dosis pijnbestrijding (spiegel), als daar iets niet goed mee gaat, veroorzaakt dat een hels kabaal. Kliiiiieuj, kliiieuj, met een decibelniveau waar je trommelvliezen van gaan vibreren.
Dan heb je de infuuspompen: Ting, Ding, Ding en dan ook nog iets in toonhoogte variërend, wat ook weer zo leuk is als je op zaal ligt en in het holst van de nacht er twee tegelijk af gaan. Dan gaan de wimpertjes geheid van elkaar. Dan heb je nog de brommende piepers van de verpleegkundigen die aangeven dat één van hun patiënten hulp nodig heeft, Brrrdrrr, Brrrdrrr. Het alarm van de sondepomp ieeeh, ieeeh is ook s'nachts beschikbaar.
U zult begrijpen dat het op zaal, met vier patiënten, een half dozijn infuuspompen en wat ander klein grut, al snel meer weg heeft van eine grosse Nachtmusik. Welterusten allemaal!??

Wij hebben daar echter zeer beperkt mee te maken omdat Tjas neutropeen is (laag in zijn bloedwaarden zit) en we daarom in een grote box (ook wel de suites van oncologie genaamd) zijn neergestreken. De pijnstilling draait op volle toeren, de gordijnen zijn de ganse dag gesloten geweest, het enige dat de rust even doorbrak was het ritje naar de röntgenafdeling waar een foto van zijn buik is gemaakt.

En oh ja, de uitslag van de botboring....... die laat nog even op zich wachten.
Hoe was het ook al weer... als een dokter geen haast heeft ......