Been there, seen it, done it.
"Kijk Tjas, ik heb het wel gezien, dat Sophia. Aardige mensen, goede medische behandeling, ze proberen er echt iets van te maken, maar ik wordt het een beetje zat". Tjasse heeft een gelijksoortig gevoel. We stappen uit en lopen ons huis binnen.
Vandaag is de verwachtingsvolle periode in Sophia begonnen. Wij horen de uitslag van de beenmergpunctie aanstaande maandag, maar daar duid ik niet op. Nee.. het heilig avondje, hooooor wie klopt daar kinderen, Sinterklaas, het kinderfeest bij uitstek. De gangen van de oncologie afdeling zijn versiert met mijters, en staven en bij de receptie staat een open haard met cadeaus en schoenen. Het kan ons even niet zo opvrolijken. We mogen naar huis maar het voelt niet als iets om blij mee te zijn. We zijn het een beetje zat aan het worden, ben ik bang. Het duurt al even en we moeten nog wel een maand of twee.
Eerst maar eens een nachtje thuis slapen, dan ziet de wereld er vast weer anders uit. Nu ik dit zit te typen, ben ik ineens toch benieuwd hoe dat zal gaan in december. Toch de maand bij uitstek dat je niet in het ziekenhuis wilt liggen. In die zin toch weer iets om naar uit te kijken. Er zal best één en ander uit de kast worden getrokken om het gezellig te maken. Misschien moeten wij ook maar eens voor een paar verrassingen gaan zorgen. Vandaag zijn we al begonnen door het A4tje dat aangeeft dat Tjas in isolatie ligt te vervangen door een getekende ziekenhuismop. Duurde toch even twee uur voor we daar opmerkingen over kregen. Tja als je je verveelt dan wordt je vervelend.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten