dinsdag 18 oktober

Eigenlijk gaat deze kuur heel voorspoedig. Dat is fijn. Wel denk je dan: wanneer maakt de ellende weer zijn entree. Tot nu toe hebben we hem weinig gezien. Houden zo!!
Vandaag dr. Michiels (eindverantwoordelijk oncoloog) aan het bed gehad. Zij was tevreden en gaf ons fiat om morgen te vertrekken als de laatste bloedkweken negatief zijn. Dat zijn de betere berichten. We mogen dan, op een vluchtige controle na, tot 3 november thuis bivakkeren. Klinkt bijna te mooi om waar te zijn. We zijn geneigd te zeggen, eerst zien en dan geloven.

Wat doe je zoal in het ziekenhuis, vragen ze wel eens aan mij. Welnu ik lees daar veel oude kranten en tijdschriften door. Soms kom je dan tekst tegen die, ineens, veel aan betekenis heeft gewonnen. Ik wil u het volgende (lange)citaat uit een stuk van filosofe Karin Melis niet onthouden. Zij schrijft het volgende, als zij door kanker geveld is:

Als een mens getroffen wordt door ernstige ziekte komt aan het licht wat sinds de wieg reeds het geval is: hij heeft zijn lotgevallen zelf te dragen, niemand kan dat van hem overnemen - dat ligt besloten in het gegeven dat we in vrijheid geboren en tot vrijheid geroepen zijn. In het leven van alledag waarin we, zoals we dat tegenwoordig uitdrukken, "ons ding doen", hebben we doorgaans niet zo'n weet van die existentiële eenzaamheid. Of misschien toch wel. Niet voor niets bestaat er een rijke variëteit aan Hallmark-kaarten waar de kreet  "ik ben er voor je" of  "ik wil er voor je zijn" veelvuldig van afspat. Eenmaal aan het ziektebed gezeten, blijkt dat nog niet zo gemakkelijk te zijn. Wat je ook doet, uiteindelijk staat de lijdende mens er alleen voor. Wat pijn tot pijn maakt, is dat zij ondeelbaar is.
Vaak zeggen mensen dat ze niet weten wat te moeten zeggen. Dat klopt: er valt niets, maar dan ook helemaal niets te zeggen. En erger: er valt niets te doen. Althans, er is niets wat we kunnen doen waardoor we het van onze naaste kunnen overnemen. Dit confronteert ons met onze eigen machteloosheid die ten diepste ons bestaan tekent: wij zijn niet eigenmachtig. Doen, ik wil iets doen, maar ik kan niets doen. Ik ben gedwongen tot het loutere en ontluisterende er-zijn. Mijn machteloosheid is zowel een antwoord op hem die getroffen is, als een onthulling van mijn eigenste wezen. Ik kan er niets aan doen, niets aan veranderen en ik kan het zeker niet oplossen. Mijn wakkere aanwezigheid, schamel als zij aandoet, moet voldoende zijn.