woensdag 14 september

De gezondheidsfabriek, ook wel het ziekenhuis genoemd, heeft een ritme dat voor de niet in het wit geklede medemens maar moeilijk te volgen is. Maandagavond is Tjasse nog zo beroerd als een peer, woensdagavond slaapt hij gewoon weer in zijn eigen bedje. Pardon ? Ja zeker, vanochtend kregen wij te horen dat de patiënt zover is opgeknapt dat hij per direct naar huis kan. De twijfel in mijn ogen lezend, voegde de dienstdoende verpleegkundige daar nog aan toe, dat permissie tot verlof wel gelijk staat aan een directe order tot vertrekken. Vroeger zeiden ze het al, ziekenhuizen houden geen kostgangers. Lijkt me in deze financieel moeilijke tijden een loffelijk streven, maar wij gewone stervelingen hebben soms moeite om deze snelle medische veranderingen te kunnen volgen. Naar onze bescheiden mening is hij nu echt nog niet zo aangesterkt als na de laatste kuur. Tjasse heeft hierover een ietwat andere mening, dat begrijpt u. Zijn motto luidt: als ze je in het ziekenhuis niet nog beter kunnen maken moet je naar huis om verder beter te worden. Ach op die manier uitgelegd is het toch logisch en slapen we voor de verandering maar weer eens allemaal in ons eigen bedje en waarschijnlijk nog goed ook.
Morgen leest u meer over hoe nu verder. Tot op het log.