maandag 5 september

Ze giebelen, ja ...zelfs de jongens. Ze lopen in groepjes, dichtbij elkaar, onwennig, onwetend en zeer onbekend. Het is de eerste week van september. En dan krijg je dat. Het is de week van de introductie. Groepjes eerstejaars studenten medicijnen lopen als bange schapen over het ziekenhuiscomplex. Ze hebben een geschreven rondleiding in de hand, het zijn nog tieners, tenminste zo te zien. Het valt ook niet mee, weg bij moederspappot, gedumpt in de grote stad gevangen in de krijtrotsen van het medisch centrum Erasmus Rotterdam. Ik heb met ze te doen....
U begrijpt al dat er niet heel veel nieuws is uit het Sophia, kamer 2353. En geen nieuws is goed nieuws, dat wil zeggen steeds betere bloedwaarden, geen pijnstilling meer en morgen mag ook de antibiotica er af. De nadruk ligt nu dus op conditieopbouw. En het statische rijwiel doet vandaag goede diensten. Zelfs vader moest eraan geloven, want: "doe het dan zelf maar eens". laat je niet over je kant gaan, niet waar!
Dat is wel minder, als hij zich weer beter gaat voelen, praatjes, attitude, branie, eigengereidheid; geeft het maar een naam, het is terug van weggeweest. Meester A3 zei het vanochtend ook al, hij wil weer alles snel doen en weet alles beter. Ja, als het zover is dan is Tjasse weer het ventje.