Het is pas 12.30 uur en er valt al veel te vertellen. Gisteren vierden tijdens Riens aanwezigheid de koorts, misselijkheid en pijn hoogtij. Toen hij Sophia verliet bleef ik achter met Tjasse, die helemaal opgekruld in bed lag bijna hyperventilerend van de pijn. Afgesproken was dat de aenesthesist "zo" langs zou komen. Nu U weet waarschijnlijk ook dat "zo" in de medische wereld een lang begrip is. Helaas was dat nu ook het geval,"zo" werd vijf lange uren later. Toen moest Tjasse ook nog eens naar de uitslaapkamer om hem op een gecontroleerde manier de pijnstilling toe te dienen. Gelukkig zagen we toen z'n lijf weer wat ontspannen en werd de ademhaling wat rustiger. Om 23.00 uur terug op zaal met een morfinepomp, esketaminepomp en zuurstof rijker. Was dit alles nu op deze manier nodig geweest ?
Toen naar bed en U zult begrijpen dat het een onrustige nacht werd. De pijn was minder, maar er viel nog heel wat te verwerken.
Gelukkig de PS3 staat weer aan, een middagdutje heeft al plaats gevonden en Tjasse heeft weer zin in bezoek.
O jongens, wat een ellende! Zo lang wachten, terwijl je kind zo'n pijn heeft! Ben je niet uit je dak gegaan? Poeh, dat was een heftig weekend!
BeantwoordenVerwijderenZijn ze nu achter de oorzaak van de pijn?
Ik hoop van harte dat het van nu af aan beter gaat. Heel veel sterkte!
Lieve groeten, Caroline.